Από το bullying στις Βαλτικές χώρες και τη Φινλανδία μέσω bots, μέχρι τους λογαριασμούς στο twitter υπέρ της απόσχισης της Καταλονίας και τα οργανωμένα δίκτυα που επέβαλαν μέσω fake news το μεταναστευτικό στην κορυφή της ατζέντας στην Ιταλία, ο σκοπός είναι ίδιος. Η αποσταθεροποίηση δυνάμεων που αντιστέκονται στη ρωσική αφήγηση. Με την εισβολή στην Ουκρανία να μαίνεται, φαίνεται πως βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια της Μόσχας για αντίποινα σε χώρες που αντιστάθηκαν στο ρωσικό σχεδιασμό. Κι’ ενώ το καλοκαίρι συνήθως δε γεννά ειδήσεις, περιληπτικά και μόνο, μέσα σε λίγες εβδομάδες: Κατέρρευσε ο Μπόρις Τζόνσον, επικεφαλής της χώρας με την πιο ισχυρή στήριξη στο Κίεβο. Έπεσε ο φιλοδυτικός συνασπισμός της Βουλγαρίας, που αγνόησε τις απειλές της Μόσχας. Έπεσε -λόγω αποχώρησης των κυβερνητικών εταίρων- η Κυβέρνηση Ντράγκι στην Ιταλία, όπου οι σχέσεις Μπερλουσκόνι-Σαλβίνι με το ρωσικό παράγοντα είναι διαχρονικές. Ξέσπασε στις Βρυξέλλες, έπειτα από διαρροές, σκάνδαλο για τις σχέσεις μιας μεγάλης πολυεθνικής με ευρωπαίους πολιτικούς και Επιτρόπους, το οποίο άγγιξε ακόμα και το Γάλλο Πρόεδρο Ε.Μακρόν. Η Σερβία κλιμάκωσε την κρίση στο Κόσοβο, με τις δύο πλευρές να βρίσκονται ξανά στα οδοφράγματα με αφορμή τις πινακίδες κυκλοφορίας!

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, πως σε μια τόσο ευρεία περιφερειακή διένεξη, όπως αυτή που διεξάγεται στην ανατολική και τη νότια Ουκρανία, είναι αυτονόητο πως θα υπάρξουν αντίποινα. Κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις όμως κρύβει ένα συμβολισμό. Το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξενεί τεράστια ρωσικά κεφάλαια. Η Βουλγαρία διατηρούσε για δεκαετίες προνομιακή σχέση με τη Μόσχα, η Ιταλική κοινωνία έχει έντονα φιλορωσικά στοιχεία, η ύπαρξη του Κοσόβου φέρει την αμερικανική σφραγίδα, ενώ η υπονόμευση των ευρωπαϊκών θεσμών και ηγετών αποτελεί μια διαρκή πρακτική των ρωσικών ‘ενεργών μέτρων’ την τελευταία δεκαπενταετία. Κερασάκι, η στάση της Ελλάδας, που εσχάτως έχει εξοργίσει το Κρεμλίνο.

Ήταν αναμενόμενο πως η εντυπωσιακή συνοχή που επέδειξαν τα ευρωπαϊκά κράτη στο ζήτημα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, θα προκαλούσε αντίποινα, ειδικά στις χώρες που η Ρωσία είχε έντονη παρουσία. Αφενός μέσα από τη διαχείριση των τιμών του φυσικού αερίου και αφετέρου μέσα από την αποσταθεροποίηση, που είναι ικανό να επιφέρει ένα αποτελεσματικό δίκτυο πληροφοριών, όπως αυτό που η Μόσχα διαθέτει. Η μεγάλη πρόκληση ωστόσο, για όλες τις χώρες, παραμένει. Ισχυροί θεσμοί, που προσφέρουν θωράκιση και υπερβαίνουν τις εξαρτήσεις των προσώπων.

The post Αντίποινα. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Η Σοβιετική Ένωση, και μετέπειτα η Ρωσία ως διάδοχο κράτος, υπήρξε συνδιαμορφωτής της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Ευρώπης για περισσότερα από 70 χρόνια. Με την πτώση της όμως, η Δύση έπαψε να θεωρεί τη ρωσική ισχύ αντίστοιχη της σοβιετικής. Το γεγονός αυτό δημιούργησε εθνικιστική νοσταλγία σε κύκλους της Μόσχας, που επενδύοντας στο παρελθόν επιχειρούν να βελτιώσουν τη θέση τους στον κόσμο. Για δεκαετίες, η Ρωσία ακολουθεί ένα συνεπές μοτίβο: «Είναι θύμα» της δυτικής καταπίεσης, αλλά ταυτόχρονα και μια πανίσχυρη χώρα, που κανείς δε μπορεί να απειλήσει.

Ο Ρώσος Πρόεδρος στα 40 λεπτά του διαγγέλματος ήταν ξεκάθαρος για τις επιδιώξεις του. Απαιτεί την επιστροφή σε ένα καθεστώς σφαιρών επιρροής, όμοιο με αυτό που σχεδιάστηκε στη Γιάλτα και αναγνωρίζει το δικαίωμα της Μόσχας, να αποφασίζει για το μέλλον μιας ομάδας κρατών, από τη Λευκορωσία μέχρι τις Βαλτικές, την Ουκρανία ή ακόμα και τη Φινλανδία. Μόνο που ούτε η Δύση είναι οικονομικά κατεστραμμένη όπως το 1945, ούτε η Ρωσία είναι Σοβιετική Ένωση, αλλά κυρίως όμως δε μπορούν μια σειρά από χώρες να σβηστούν από το χάρτη ή να ξαναγίνουν υποχείρια της Μόσχας.

Εάν αναλυθεί κυνικά το διάγγελμα Πούτιν, πρόκειται για τη μεγαλύτερη αναθεωρητική προσπάθεια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμοια, με αυτή που η Ευρώπη έζησε το 1938. Ο κατευνασμός του χιτλερικού αυταρχισμού στη Διάσκεψη του Μονάχου αποδείχθηκε μοιραίος. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι είναι πως ο Πούτιν δεν πρόκειται να σταματήσει στις ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας.

Σε ένα κόσμο που οι νεότερες γενιές μεγάλωσαν με την ψευδαίσθηση του “Τέλους της Ιστορίας”, το διάγγελμα Πούτιν είναι μια απότομη ενηλικίωση. Οι σημερινοί 35άρηδες είδαν για πρώτη φορά live το πρόσωπο του αυταρχισμού, που έστειλε τους παππούδες τους στο μέτωπο και τον κόσμο να επιστρέφει επικίνδυνα στο τέλος της δεκαετίας του 30’, με την Κίνα να αντικαθιστά την Ιαπωνία. Με την Ταιβάν να αποτελεί την κινεζική «Ουκρανία» ας μην εκπλαγεί κανείς, εάν σχετικά σύντομα ενεργοποιηθεί κι’ ένα δεύτερο μέτωπο. Και τότε το ερώτημα δε θα αφορά μόνο την Ουκρανία, αλλά τους πάντες.

Πόσο ανεκτός θα είναι ένας κόσμος που θα κυριαρχούν αυταρχικά καθεστώτα; Γι’ αυτό είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουν οι ηγέτες της Δύσης, πως περίπτωση του Μονάχου το 1938, όσο κι’ αν ο Τσάμπελαιν πανηγύρισε, δεν έμεινε στην ιστορία για την πρόσκαιρη ειρήνη που πέτυχε. Έμεινε για το δράμα που ακολούθησε την ψευδαίσθηση του κατευνασμού.

The post Μας αφορά όλους. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Στη συνείδηση των Ελλήνων μεταναστευτικό ίσον καραβάνια ανθρώπων στα νησιά, κλειστές δομές, εγκληματικότητα στην Ομόνοια, ανομία, αμέτρητα κονδύλια για να μετατραπεί η Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών και εσχάτως η συνωμοσιολογία περί σχεδίου αντικατάστασης του ελλαδικού πληθυσμού. Για πρώτη φορά όμως, η Ελλάδα μιλά ανοιχτά για διασύνδεση του μεταναστευτικού, με την παραγωγική ανασυγκρότηση, σπάζοντας ένα ταμπού δεκαετιών.

Είναι κοινά αποδεκτό πως η ελληνική κοινωνία απαξίωσε τη δουλειά στα χωράφια, με τους αγρότες να μη μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες ή να εκμεταλλεύονται συγκυρία και την ανάγκη των μεταναστών για δουλειά. Τα γεγονότα της Μανωλάδας του 2013, τράβηξαν το χαλί. Σαράντα δύο εργάτες φράουλας με καταγωγή από το Μπαγκλαντές πυροβολήθηκαν, επειδή ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους. Καταδικασμένη στις αίθουσες του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για ανεπάρκεια πρόληψης της δουλεμπορίας, η Ελληνική Πολιτεία ταπεινώθηκε διεθνώς και υποχρεώθηκε να καταβάλλει αποζημίωση 12.000-16.000 ευρώ σε κάθε έναν από τους 42.

Πως όμως αυτές οι δύο πραγματικότητες μπορούν να συγκεραστούν; To μεγαλύτερο πρόβλημα διαχρονικά, πέρα από την πολιτική βούληση, ήταν η δυνατότητα επαναπροώθησης των παράτυπων μεταναστών στις χώρες καταγωγής τους. Χώρες όπως το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Ιράκ ή το Μπανγκλαντές για τους δικούς τους λόγους που συνήθως συνδέονται με πολιτικές σκοπιμότητες, δεν αποδέχονταν τους ανθρώπους αυτούς ως πολίτες τους. Και το πρόβλημα το επωμίζονταν η Ελλάδα. Από το 2014, η ελληνική Πολιτεία νομοθέτησε τη δυνατότητα σύναψης διμερών συμφωνιών, παρέχοντας αφενός τη δυνατότητα χρήσης εποχικών εργατών με δεδομένη διάρκεια άδειας διαμονής, συγκεκριμένο χρόνο παραμονής ανά έτος, όριο αριθμού και αφετέρου την υποχρέωση του κράτους καταγωγής, να αποδεχθεί πίσω αυτούς τους ανθρώπους όταν λήξει η προγραμματισμένη σύμβαση τους.

Σύμφωνα με το σχεδιασμό, η Ελλάδα θα δώσει τη δυνατότητα μεταβατικά σε 15.000 πολίτες από το Μπανγκλαντές που σήμερα διαμένουν στην Ελλάδα, να ενταχθούν στο καθεστώς νεότευκτων αδειών εποχικής εργασίας, με συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις, έναντι της Πολιτείας. Άνθρωποι που μέχρι σήμερα υποκρινόμαστε πως δεν υπάρχουν, αλλά βγάζουν το ψωμί τους σε εκατοντάδες εστιατόρια των Αθηνών ή χωράφια της Βοιωτίας και της Ηλείας θα αποκτήσουν αναγνωρισμένη σχέση με την ελληνική Πολιτεία. Μετά την παρέλευση πενταετίας, θα είναι υποχρεωμένοι να επιστρέψουν στη χώρα τους και εκείνη δεσμεύεται να τους δεχτεί. Το κρίσιμο είναι ότι απαγορεύεται η οικογενειακή επανένωση, ο δικαιούχος έρχεται μόνος για μάξιμουμ 9 μήνες ανά έτος, με δικαίωμα ανανέωσης της σύμβασης έως και πέντε έτη, δίχως κανένα δικαίωμα πρόσβασης στην ιθαγένεια. Μια μεταρρύθμιση που εάν υλοποιηθεί με συνέπεια και στρατηγική, μπορεί να εξελιχθεί σε μια από τις εμβληματικότερες επιτυχίες της Κυβέρνησης σε ένα πολύ ευαίσθητο τομέα.

The post Μεταναστευτικές συμφωνίες. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Απέναντι στη ρύθμιση, η νεοσύστατη Meta, μητρική εταιρία των Facebook και Instagram, προέβη εμμέσως πλην σαφώς στην απειλή να σταματήσει μέρος της λειτουργίας των εφαρμογών της στην Ευρώπη. Προκειμένου μάλιστα να εντείνει την πίεση προς τις ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες, ο Αντιπρόεδρος της εταιρείας και πρώην αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Ν.Κλεγκ, σημείωσε πως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε σημαντικό πλήγμα για εκατομμύρια επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τις διαφημιστικές υπηρεσίες, θέλοντας να προκαλέσει αντιδράσεις εις βάρος του σχεδίου και να βελτιώσει τη διαπραγματευτική ισχύ της εταιρείας.

Υπάρχει ζωή όμως δίχως το Facebook; Σύμφωνα με το Γερμανό και το Γάλλο Υπουργό Οικονομικών, υπάρχει. Οι δύο πολιτικοί το δήλωσαν μάλιστα δημοσίως, θέλοντας να στείλουν ένα σαφές μήνυμα προς στους τεχνολογικούς κολοσσούς, πως το σχέδιο θα προχωρήσει. Στην Καλιφόρνια όμως, που βρίσκεται το στρατηγείο της ψηφιακής εφαρμογής έχουν όμως, ακόμα περισσότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Με τις μετοχές της εταιρείας να έχουν χάσει περίπου το 25% της αξίας τους, τους καθημερινούς χρήστες να μειώνονται γεωμετρικά και τις συνεχείς νομοθετικές εγκλίσεις για την αδυναμία περιορισμού της ρητορικής μίσους και της διασποράς ψευδών ειδήσεων, το Facebook μοιάζει εκτός μόδας.

Ιστορικά, η πρόοδος της τεχνολογίας είχε πάντα πολιτικά αποτελέσματα. Οι συσχετισμοί άλλαζαν και μαζί τους και τα σύνορα στο χάρτη. Στις μέρες μας όμως, ο έλεγχος κρίσιμων τεχνολογιών πέφτει στα χέρια ελάχιστων εταιριών, που κάνοντας μόχλευση της θέσης που τους προσφέρουν τα παγκόσμια δεδομένα αποκτούν ισχύ ακόμα και έναντι των παραδοσιακών δομών κοινωνικής οργάνωσης, που είναι τα κράτη. Αυτή η διάβρωση της πολιτικής εξουσίας και η μεταβίβαση μέρους της σε ιδιωτικές εταιρίες, που εξακολουθούν να λειτουργούν σε ένα υπο-ρυθμιζόμενο περιβάλλον εκτός ΕΕ, είναι μία από τις βασικές προκλήσεις για την ευρωπαϊκή κυριαρχία σήμερα και εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τις θεμελιώδεις ελευθερίες των Ευρωπαίων. Εάν κάτι ανέδειξε η πανδημία, πέρα από την ανάγκη διατήρησης της δημόσιας διάστασης μιας σειράς υπηρεσιών και την αξία της αλυσίδας εφοδιασμού, ήταν η σημασία του ψηφιακού μετασχηματισμού και η ανάγκη μείωσης των εξαρτήσεων σε βασικούς τομείς της τεχνολογίας αιχμής. Σε ένα συνεχώς επιδεινούμενο γεωπολιτικό περιβάλλον η προσαρμογή στο νέο τοπίο, αποτελεί στην πραγματικότητα μια «διαδικασία πολιτικής επιβίωσης» για το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Το δυσάρεστο είναι πως εντός των συνόρων, η δημόσια συζήτηση γύρω από τα ζητήματα αυτά, παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη.

The post Υπάρχει ζωή meta. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Κι’ όντως ο Πάιατ δεν άργησε να κατανοήσει τον τοπικό τρόπο σκέψης. Μπήκε πολύ γρήγορα στα παπούτσια των Ελλήνων και προώθησε τα αμερικανικά συμφέροντα απαντώντας στις κρίσιμες ελληνικές ανάγκες της εποχής. Σε μέρες, που λόγω των συριζαϊκών ψευδαισθήσεων, η χώρα προσπαθούσε να πιαστεί από όπου μπορούσε, ο Πάιατ προσέφερε λύσεις στην τότε ελληνική Κυβέρνηση κλειδώνοντας τον προσανατολισμό του Μεγάρου Μαξίμου, που κατά καιρούς αλληθώριζε για δανεικά από τη Βενεζουέλα και την Κούβα, έως τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Με τα κρατικά ταμεία άδεια και κανέναν πρόθυμο να τη δανείσει, η Ελλάδα αδυνατούσε να μπει σε νέα εξοπλιστικά προγράμματα. Έτσι, οι ΗΠΑ βρήκαν την ευκαιρία να ενδυναμώσουν τη θέση τους στην Ανατολική Μεσόγειο, προσφέροντας εξοπλισμό και παράλληλα ασπίδα προστασίας στα ελληνικά συμφέροντα, ενώ οι παρεμβάσεις της απερχόμενης Προεδρίας Ομπάμα έβαλαν πλάτη σε μια εποχή που οι πιέσεις των δανειστών ήταν κάτι περισσότερο από αφόρητες. 

Αντίστοιχα, με την ανεργία να χτυπάει ιστορικά ρεκόρ, ο Πάιατ δημιούργησε τις συνθήκες προκειμένου το ελληνικό ανθρώπινο κεφάλαιο να εξελιχθεί σε ‘Ελ Ντοράντο΄ για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Google, η Cisco, η Microsoft, η Pfizer ανακοίνωσαν διαδοχικές επενδύσεις στη χώρα, με αποκορύφωμα την κυριαρχική παρουσία του αμερικανικού περιπτέρου στη ΔΕΘ το 2018. Ακολούθησε η εκκίνηση του Ελληνοαμερικανικού Στρατηγικού Διαλόγου, η ψήφιση του East Med Act, αλλά και μια σειρά από επενδύσεις με διττή σημασία. Δουλειές για τους Έλληνες και στρατηγικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ, όπως για παράδειγμα μέσα τη συμμετοχή του Αμερικανικού Κρατικού Οργανισμού Χρηματοδότησης (DFC) στο Νεωρίου Σύρου, στα ναυπηγεία Ελευσίνας και προφανώς στην ανάπτυξη του Λιμένα της Αλεξανδρούπολης σε στρατηγικό κόμβο για τα αμερικανικά στρατεύματα.

Δίχως αμφισβήτηση ο Τζ.Πάιατ είχε σημαντική συμβολή τόσο στο νέο πλαίσιο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, όσο κυρίως στο ρόλο του Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Μια προσέγγιση που ξένισε αρχικά, διότι θύμισε άλλες εποχές, όμως τελικά λειτουργώντας με στρατηγική ευφυία, ο ίδιος κατάφερε να ανατρέψει δεκαετίες αντιαμερικανικών κοινωνικών συναισθημάτων, όπως αποτυπώνουν και οι έρευνες. Με την Ελλάδα σταθεροποιημένη πια, οι ΗΠΑ επέλεξαν ο διάδοχος του να μην είναι διπλωμάτης καριέρας, με ότι κι’ αν αυτό σημαίνει. Για τον ίδιο τον απερχόμενο πρέσβη πάντως, δεν αποκλείεται οι σειρήνες της Ουκρανίας να χτυπήσουν ξανά, σε ένα πόστο που παραμένει κενό εδώ και σχεδόν ένα χρόνο.

The post Στα παπούτσια των Ελλήνων. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Ελλείψει φυσικών συνόρων με τη Δύση, οι Ρώσοι θεωρούν πως το ρόλο αυτό μπορούν να παίξουν μια σειρά από κράτη δορυφόρους (Λευκορωσία, Ουκρανία, Καζακστάν), λειτουργώντας ως ζώνη ασφαλείας της ρωσικής επικράτειας. Επίσης, πέρα από τις μικρές Βαλτικές χώρες, εσχάτως το Κρεμλίνο απαιτεί και την απομάκρυνση των δυτικών στρατιωτών από τις νατοϊκές βάσεις στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Πρακτικά, η ρωσική πλευρά αρνείται να αναγνωρίσει τη μετασοβιετική πραγματικότητα και εντείνοντας τις στρατιωτικές προπαρασκευές, απειλεί με εισβολή στην Ουκρανία, εάν δεν πάρει εγγυήσεις πως δε θα πραγματοποιηθεί καμία διεύρυνση των δυτικών θεσμών στο μαλακό της υπογάστριο.

Στον αντίποδα, ο Λευκός Οίκος, απαγκιστρωμένος πια από το φιλελεύθερο ιδεαλισμό χάρη στο Ντ.Τραμπ, αναγνωρίζει πως κάθε επέκταση θα προκαλέσει ρωσική αντίδραση. Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ πίστευαν σε ένα κόσμο καλών και κακών κρατών, που η συμπεριφορά τους καθορίζεται από τις εσωτερικές συνθήκες και τη συμπεριφορά των ηγεσιών τους. Έτσι για παράδειγμα οι δικτάτορες στο Ιράκ και τη Λιβύη έπρεπε να πέσουν για να εξαπλωθεί η Δημοκρατία, ικανοποιώντας την ιστορική νομοτέλεια του “τέλους της Ιστορίας”. Αυτή η αλαζονική προσέγγιση, που εμπότισε και ηγεσίες της Ευρώπης κορυφώνεται στο αδιέξοδο της Ουκρανίας. Δεν είναι λίγοι μάλιστα, εκείνοι που πιστεύουν πως εάν αυτή η στρατηγική είχε ματαιωθεί νωρίτερα από την Προεδρία Τραμπ, θα είχε αποφευχθεί η εισβολή στην Κριμαία και τα τύμπανα του πολέμου που χτυπούν σήμερα στο Ντόνμπας, θα έμεναν σκονισμένα στα υπόγεια του Κρεμλίνου.

Με δεδομένα τα αντιρωσικά αισθήματα των Ουκρανών, η αποκλιμάκωση αποδεικνύεται πως δε θα είναι εύκολη υπόθεση. Το ενδεχόμενο το Κίεβο να αποδεχθεί αυτοβούλως τη ματαίωση της ένταξης στο ΝΑΤΟ, μένοντας ουδέτερο, άρα και ευάλωτο στις ρωσικές πιέσεις, έχει -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- αποκλειστεί. Έτσι, υπάρχει από τη μία ο Πούτιν που διεκδικεί διά της ισχύος σεβασμό και από την άλλη, ο Μπάιντεν, που μετά τη χαώδη αποχώρηση της Καμπούλ, έχει ελάχιστα πολιτικά περιθώρια για μια ακόμα αναδίπλωση. Έτσι, οι ΗΠΑ επιχειρούν μέσα από μια σειρά αμοιβαίες συμφωνίες σε δευτερεύοντα ζητήματα, να πείσουν τη Μόσχα να κάνει και εκείνη βήματα πίσω. Το μόνο βέβαιο σε όλο αυτό το χάος, είναι πως πια το ΝΑΤΟ έπαψε να είναι «εγκεφαλικά νεκρό». Ο Πούτιν το ανένηψε.

The post Απαιτεί σεβασμό. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Σύμφωνα με το προσχέδιο, οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες θα θεωρούνται αυτόματα μισθωτοί, εάν η ψηφιακή πλατφόρμα ελέγχει ορισμένες πτυχές εκτέλεσης της εργασίας τους. Για να πετύχει την κάλυψη όλων των περιπτώσεων, η Κομισιόν προτείνει πέντε κριτήρια (αμοιβή, ωράριο, συγκεκριμένη εμφάνιση ή συμπεριφορά κατά την παροχή της υπηρεσίας κλπ). Εάν μια πλατφόρμα πληροί τουλάχιστον δύο από αυτά, τότε αυτόματα όλοι οι συνεργάτες της θα πρέπει να έχουν συμβάσεις πλήρους απασχόλησης και όχι να εργάζονται με σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών (freelancers). Αυτό που αδυνατεί ωστόσο να κατανοήσει η πρόβλεψη για αυτό το μαχητό τεκμήριο απασχόλησης είναι πολλοί εργαζόμενοι επιλέγουν συνειδητά να εργάζονται ως αυτοαπασχολούμενοι, κυρίως για λόγους ευελιξίας (ελεύθερο ωράριο, δεύτερη εργασία κλπ).

Επιπλέον, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υπογραμμίζουν, πως η Επιτροπή επέλεξε να κάνει μια πολιτική δήλωση, αντί να προτείνει μια ρεαλιστική λύση και ενδεχομένως η παρέμβαση να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα επιχειρεί να λύσει. Ενδεικτικά, σύμφωνα με τις εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο, η πρόβλεψη για κατώτατο μισθό απέχει από την πραγματικότητα, καθώς ήδη οι συνεργάτες τους κερδίζουν περισσότερα, ενώ το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως πολλοί παρέχουν υπηρεσίες ταυτόχρονα σε περισσότερες από μία πλατφόρμες, προκειμένου να μην έχουν νεκρά εργασιακά διαστήματα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, εάν το σχέδιο της Οδηγίας εφαρμοστεί ως έχει, θα οδηγήσει σε περικοπή έως και 50% του προσωπικού που σήμερα απασχολείται. Γι’ αυτό και είναι δεδομένο πως θα υπάρξουν αντιδράσεις από χώρες, όπως η Γαλλία, η οποία προωθεί την ανάπτυξη ευρωπαϊκών εταιριών τεχνολογίας ως ανάχωμα στις αμερικανικές, που διαθέτουν απεριόριστη πρόσβαση σε κεφάλαια.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημείο, που αφορά χώρες όπως η Ελλάδα, οι οποίες αντιμετωπίζουν φαινόμενα μαύρης εργασίας. Πριν τη λειτουργία των ψηφιακών εφαρμογών, ένα σημαντικό μέρος των εργαζομένων απασχολούνταν σε συνοικιακά ή μικρότερα καταστήματα, δίχως συμβάσεις, μέσα ατομικής προστασίας και ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Τα πλεονεκτήματα που προσέφεραν οι πλατφόρμες μέσα από τη σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών τους έστρεψαν εκεί, με αποτέλεσμα το φαινόμενο της αδήλωτης εργασίας να περιοριστεί και να αυξηθούν τα έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές. Μια άκαμπτη λύση όμως, σαν αυτή που προωθείται, θα επαναφέρει το πρόβλημα, κάτι που προφανώς δε θα ήθελε κανείς. Ιδιαίτερα δε, σε χώρες όπως η Ελλάδα, που έχουν ρυθμίσει αποτελεσματικά τη συγκεκριμένη αγορά (βλ. ν.4808/2021 – ‘νόμος Χατζηδάκη’), και έχουν κερδίσει τα εύσημα διεθνώς για αυτό.

The post Ευρωπαϊκή απορρύθμιση. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Όπως είναι φυσικό, Γαλλία και Γερμανία βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης για διαφορετικούς λόγους. Η γερμανική πλευρά, που μια ημέρα πριν διαρρεύσει το κείμενο, έκλεισε τρία από τα έξι εναπομείναντα πυρηνικά της εργοστάσια, άσκησε δριμεία κριτική στην επιλογή της Κομισιόν, έχοντας παράλληλα επενδύσει πολλά στο νέο αγωγό αερίου από τη Ρωσία, Nord Stream 2. Η στάση αυτή ωστόσο, δε θα είναι εύκολη. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο νέος Υπουργός Οικονομίας Ρ.Χάμπεκ παραδέχθηκε πως η χώρα ίσως αποτύχει στους κλιματικούς στόχους για το 2022 και το 2023, γεγονός που θέτει το Βερολίνο σε αμήχανη θέση, εντός μιας Ε.Ε. που ηγείται της παγκόσμιας συζήτησης για την Κλιματική Αλλαγή. Στον αντίποδα, το Παρίσι το οποίο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πυρηνική ενέργεια πιέζει μαζί με άλλες 14 χώρες για προώθηση του σχεδίου, επισημαίνοντας πως δεν είναι αμιγώς ενεργειακό ζήτημα, αλλά συνδέεται ευθέως και με την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Ρωσία είναι σήμερα ο βασικός προμηθευτής αερίου της Ευρώπης, καλύπτοντας άνω του 40% της ζήτησης. Η εξάρτηση αυτή οδηγεί σε ανοχή της συμπεριφοράς της Μόσχας σε μια σειρά από υποθέσεις και καθιστά την Ε.Ε ευάλωτη σε περιόδους αυξήσεων των τιμών, όπως αυτή που βιώνουμε.

Υπό την ίδια διάσταση, αυτή της ενεργειακής ασφάλειας και δίχως τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς, από τον περασμένο Νοέμβριο, η βρετανική Κυβέρνηση ανακοίνωσε τη χρηματοδότηση με 210 εκατ. Λίρες -μέσω δανείου- της βιομηχανίας Rolls-Royce, σε ένα σχέδιο που περιλαμβάνει την ανάπτυξη δεκάδων μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων νέας τεχνολογίας. Στόχος είναι να παραχθούν 470MW ενέργειας, μέσα από εργοστάσια που δε θα ξεπερνούν σε έκταση τις διαστάσεις δύο γηπέδων, αλλά θα είναι ικανά να αντικαταστήσουν περίπου 150 ανεμογεννήτριες και να προσφέρουν ηλεκτρισμό σε περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες το καθένα.

Στα καθ’ ημάς, στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, στο Ακούγιου της Μερσίνας, η Τουρκία αναμένεται το 2023 να αποκτήσει με ρωσική βοήθεια το πρώτο της πυρηνικό εργοστάσιο, με ένα δεύτερο να σχεδιάζεται στην περιοχή της Σινώπης. Αντίστοιχα, σε απόσταση 255 χιλιομέτρων από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, η κυβέρνηση της γειτονικής χώρας σχεδιάζει τη δημιουργία και νέου αντιδραστήρα στο πυρηνικό εργοστάσιο του Κοζλοντούι, το οποίο σήμερα παράγει το 40% της βουλγαρικής ενέργειας. Με το σχέδιο για απολιγνιτοποίηση της Ελλάδας να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, είναι η πρώτη φορά που δειλά δειλά καταγράφονται στο δημόσιο διάλογο οι πρώτες φωνές για τη δημιουργία αντίστοιχων εγκαταστάσεων στον ελλαδικό χώρο, με τις ανάλογες αντιδράσεις λόγω της έντονης σεισμικότητας της περιοχής. Ένας κίνδυνος πάντως, που υφίστανται ήδη, λόγω των εργοστασίων των γειτόνων μας.

The post Πυρηνικός διάλογος. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Αν και τα προγνωστικά τον δείχνουν φαβορί στο δεύτερο γύρο, ο Γάλλος Πρόεδρος πρέπει από τη μία να κερδίσει την επανεκλογή του και παράλληλα να καταφέρει να αναγνωριστεί εντός του μπλοκ ως ο νέος ισχυρός ηγέτης της Ευρώπης. Μέσα από ένα σχέδιο του περιλαμβάνει περισσότερες δημόσιες δαπάνες με χαλάρωση των σημερινών δημοσιονομικών κανόνων και ταυτόχρονη ενίσχυση της κοινής στρατιωτικής και ενεργειακής ευρωπαϊκής ικανότητας, ο Μακρόν μιλά δημόσια για μια Ευρωπαϊκή Ένωση θεμελιωμένη πάνω σε τρεις έννοιες: ‘Ανάκαμψη’, ‘Ισχύς’ και ‘Ανήκειν’. Κι’ αν οι δύο πρώτες έννοιες είναι ταυτισμένες με την υπέρβαση της πανδημίας και τις εξωτερικές υποθέσεις, η εμβάθυνση της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας θα αποτελέσει μια σημαντική πρόκληση όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για ολόκληρο το μπλοκ. Οι ρωγμές στο κράτος δικαίου σε ορισμένα κράτη μέλη και τα συνεχή κύματα ανεξέλεγκτης μετανάστευσης έχουν παγιώσει τις ευρωσκεπτιστικές αντιλήψεις εντός των κοινωνιών, με τους πολίτες πια να διαμαρτύρονται για μια Ευρώπη, που ελάχιστα κάνει προκειμένου να υπερασπίσει την ασφάλεια και τις αξίες πάνω στις οποίες δομήθηκε ο δυτικός πολιτισμός.

Με το 61% των Γάλλων να πιστεύει πως οι ευρωπαϊκοί και χριστιανικοί πληθυσμοί θα κινδυνεύουν με εξαφάνιση λόγω της μεταναστευτικής εισροής μουσουλμάνων από την Αφρική, αυτή η προτεραιότητα ήταν μονόδρομος για το Μακρόν. Ξέρει ωστόσο, πως δε θα είναι όλα ρόδινα στην πορεία προς τις κάλπες, κι’ αυτό ήδη φάνηκε. Σύσσωμοι οι υποψήφιοι της γαλλικής Ακροδεξιάς, αλλά και της συντηρητικής Δεξιάς, του άσκησαν σκληρή κριτική για την κίνηση στην Αψίδα του Θριάμβου. Έτσι, η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέβηκε άρον άρον από το σημαντικό ιστορικό μνημείο του Παρισιού, με την κυβέρνηση να αντιμάχεται τους ισχυρισμούς πως η κίνηση αποτέλεσε επίθεση στη γαλλική ταυτότητα. Αν σε όλα αυτά, προσθέσει κανείς την αδιανόητη τροπή που πήρε πριν τις γιορτές η προσπάθεια της Μαλτέζας Ευρωπαίας Επιτρόπου για την Ισότητα, Χ.Ντάλι, να ενισχύσει την κοινωνική συμπερίληψη με λανθασμένα επιχειρήματα και σε λάθος χρονικό σημείο, αντιλαμβάνεται πως η εμβάθυνση της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας δεν πρόκειται να είναι μια εύκολη υπόθεση. Ούτε για το Γάλλο Πρόεδρο, ούτε για τις πολιτικές ηγεσίες στην υπόλοιπη γηραιά ήπειρο, που έχουν να αντιμετωπίσουν φαινόμενα όπως αυτά που αντικρίσαμε την Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Σύνταγμα. Διότι ακόμα κι’ εκείνοι οι πολίτες που αντιστέκονται στο λαϊκισμό των ακραίων, θέλουν να γνωρίζουν πως υπάρχουν κανόνες. Που τηρούνται για όλους.

The post Ευρωπαϊκή ταυτότητα. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Κι’ αν στην προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός νέου ύφους στη γερμανική πολιτική σκηνή, η Μέρκελ τα κατάφερε περίφημα, εκεί που απέτυχε ήταν εντός του κόμματος της. Και οι δύο της επιλογές για τη διαδοχή της (Α.Κραμπ-Κάρρενμπάουερ και Α.Λάσετ) εξελίχθηκαν σε πολιτικές τραγωδίες, με το δεύτερο να οδηγεί τους Χριστιανοδημοκράτες σε ιστορική ήττα στις πρόσφατες εκλογές. Αυτό είχε ως συνέπεια, έπειτα από δύο προσπάθειες, ο έλεγχος της ηγεσίας του CDU να περάσει στο Β.Σόιμπλε, μέσω του εκλεκτού του, Φ.Μέρτζ.

Μετά την αρχική ήττα που οδήγησε στην καταστροφική -για το CDU- υποψηφιότητα Λάσετ, ο Φ.Μέρτς κερδίζει επιτέλους (στην τρίτη του προσπαθεια!) την ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών. Υπερσυντηρητικός και λαϊκιστής για πολλούς, ο 66χρονος Μέρτς ήταν για χρόνια ουσιαστικά η εσωκομματική αντιπολίτευση της Μέρκελ, κατηγορώντας τη για «αριστερές πολιτικές στο μεταναστευτικό» και ζητώντας αναθεώρηση των συνταγματικών προβλέψεων για το καθεστώς ασύλου. Τέως επικεφαλής της επενδυτικής Black Rock παρουσιάζεται ως σφοδρός πολέμιος των κανονιστικών εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, ακόμα κι’ αν αγγίζουν περιβαλλοντικές πτυχές. Θαυμαστής της οικονομικής προσέγγισης που εφάρμοσε ο Ντ.Τράμπ, δε διστάζει να ανεβάζει τους τόνους όταν προκαλείται. Εκλέχθηκε έχοντας τη στήριξη 248 χιλιάδων μελών των Χριστιανοδημοκρατών, που για πρώτη φορά κλήθηκαν να ψηφίσουν για την ηγεσία του ιστορικού κόμματος της Γερμανίας.

Με την εκλογή του να αναμένει την επικύρωση του συνεδρίου του κόμματος στο τέλος Ιανουαρίου, ο νέος ισχυρός άνδρας της γερμανικής κεντροδεξιάς δήλωσε πως θα επιχειρήσει να προσελκύσει τους νέους ψηφοφόρους, που με την αποχώρηση της Μέρκελ στράφηκαν πως τους Ελεύθερους Δημοκράτες και τους Πράσινους. Έχοντας τη στήριξη της νεολαίας του CDU, o Καθολικός Μέρτς πρέπει να υπερβεί κυρίως τον εαυτό του, αλλά και το παρελθόν του. Ήδη, κατά τη σύντομη προεκλογική περίοδο προσπάθησε να λειάνει τις γωνίες στο λόγο του, ωστόσο στη ντουλάπα του κρύβονται αρκετά πράγματα που ενδεχομένως θα επιθυμούσε να ξεχάσει. Το 1997, μαζί με άλλους 130 βουλευτές αντιτάχθηκε σε νομοσχέδιο που ποινικοποιούσε το βιασμό εντός γάμου, μια απόφαση που τον στοιχειώνει. Με τους ‘μιλλένιαλς’ να αποτελούν σήμερα τη μεγαλύτερη παραγωγική ομάδα της κοινωνίας, όντας πλήρως ευαισθητοποιημένοι στα ζητήματα της Κλιματικής Αλλαγής και υπέρμαχους μιας πιο φιλελεύθερης κοινωνίας, δε θα έχει εύκολο έργο. Μέχρι τότε, η άποψη πως αποτελεί τον ιδανικό αντίπαλο που θα επιθυμούσαν οι φανατικοί υποστηρικτές των μετριοπαθών πολιτικών της Α.Μέρκελ, θα κερδίζει συνεχώς έδαφος. Εξαιρετικό τάιμινγκ για τον Ο.Σολτς, μπορεί να πει κανείς.

The post Μετά τη Μέρκελ. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.