1) Πως ένας νέος άνθρωπος με τόσες παραστάσεις σε κεντρικό επίπεδο αποφασίζει να διεκδικήσει την εκλογή του, ειδικά αυτή την περίοδο, σε μια δύσκολη περιφερειακή ενότητα, όπως η Εύβοια;  

Γιατί είναι ο τόπος μου. Αλλά είναι δυστυχώς ένας τόπος, που για δεκαετίες έμεινε πίσω. Η Εύβοια έβλεπε επί δεκαετίες τα τρένα να περνούν, διότι ήταν ένας νομός κομματικά δεδομένος. Προσπαθούμε τα τελευταία χρόνια να καλύψουμε το χαμένο έδαφος, αλλά θέλει χρόνο. Οι καταστροφικές πλημμύρες του 2020 και οι πυρκαγιές του 2021 ήταν το αποκορύφωμα και για μένα προσωπικά το έναυσμα να βγω μπροστά. Με την κλιματική κρίση να επιδεινώνεται και τις δημόσιες υποδομές βαθιά πληγωμένες από την υπερδεκαετή κρίση, πιστεύω πως πρέπει να γίνουμε δημιουργικοί προκειμένου να χτίσουμε ανθεκτικές κοινωνίες. Πρώτα εμείς οι ίδιοι πρέπει να παλέψουμε να θωρακίσουμε
τον τόπο μας, διότι το κεντρικό κράτος πάντα θα έπεται.

2) Η Εύβοια έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ένας κοιμώμενος γίγαντας, μια ώρα από την Αθήνα. Πώς θα ξυπνήσει;

Είναι δύσκολο να ξυπνήσει δίχως ένα διαμήκη σύγχρονο οδικό άξονα από τη μία άκρη του νησιού μέχρι την άλλη. Κοινώς, δεν υπάρχει ανάπτυξη, αν δεν υπάρχει εύκολη μετακίνηση. Όμως, η Εύβοια δεν έχει μόνο τα Θαψά, που έγιναν της μόδας. Έχουμε μια πλούσια τοπική ταυτότητα, αλλά και μια ιστορία που εν πολλοίς δεν έχουμε αξιοποιήσει. Έχουμε σημαντική τοπική ιστορία και μυθολογία. Σκεφτείτε εάν όλη αυτή την κληρονομιά την οργανώναμε, δημιουργούσαμε μονοπάτια ιστορίας και ξεκινούσαμε μια οργανωμένη καμπάνια, με ένα και μόνο στόχο: Όλα τα σχολεία της Αττικής να κάνουν έστω μία μονοήμερη εκδρομή στη Χαλκίδα, τη Ερέτρια ή την Αμάρυνθο. Πόσες θέσεις εργασίας θα κερδίζαμε και πόσους νέους φίλους θα αποκτούσε σταδιακά το νησί.

3) Οι φυσικές καταστροφές έχουν αφήσει ανοιχτές πληγές στην Εύβοια. Φοβάστε πως θα το ξαναζήσουμε;

Η Κλιματική Κρίση επιδεινώνεται και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι μας ξημερώνει. Παρ’ όλα αυτά, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι. Όχι μόνο με τις κλασικές υποδομές που συνήθως συζητάμε, αλλά αξιοποιώντας την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Πιστεύω πολύ, πως ένα τόπο που δοκιμάστηκε σκληρά από πλημμύρες και φωτιές, μπορούμε να τον μετατρέψουμε σε θερμοκοιτίδα ανάπτυξης τεχνολογίας πολιτικής προστασίας. Να δώσουμε κίνητρα και να συγκεντρώσουμε στην Εύβοια τις πιο ελπιδοφόρες ιδέες πρόληψης και έγκαιρης ενημέρωσης κινδύνων. Και θα ενισχύσουμε τις ικανότητες αποτροπής κινδύνων, αλλά και θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας σε τεχνολογίες αιχμής.

4)  Σκύρος. Βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος αυτό το καλοκαίρι…

Αλήθεια είναι αυτό. Σε μια εποχή που όλοι συζητούν για τον υπερτουρισμό, την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου, η Σκύρος μπορεί και πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα ήπιας και βιώσιμης ανάπτυξης. Κι αυτό πρέπει να το διαφυλάξουμε και νομίζω πως η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας μπορεί να έχει κρίσιμο ρόλο. Τόσο για τη προστασία της ταυτότητας του νησιού, όσο και στην ανάδειξη των στοιχείων που το κάνουν μοναδικό: την τοπική παράδοση, τη σπάνια πανίδα, αλλά και τη στρατηγική του θέση στο κέντρο του Αιγαίου.

*Ο Νίκος Λυσιγάκης είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος στην Εύβοια με το συνδυασμό του Περιφερειάρχη Φ.Σπανού

The post Συνέντευξη στην εφημερίδα Απογευματινή appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Υπάρχουν πολλοί που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την πατρότητα της ευθύνης για την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά του Βλ.Πούτιν. Οι ΗΠΑ επέλεξαν να στραφούν στον Ειρηνικό, αρνήθηκαν για χρόνια να πάρουν σοβαρά τις απειλές του, και όταν το έκαναν, ήταν αργά, είχε πάψει ο κόσμος να τους πιστεύει, ενώ η στρατηγική τους για την Κίνα ίσως δοκιμαστεί μετά τις εξελίξεις στο Κιέβο. Αντίστοιχα, το Ηνωμένο Βασίλειο εθισμένο στα κεφάλαια των ολιγαρχών έκανε για καιρό πως δεν καταλαβαίνει.

Σε αντίθεση με την ανελεύθερη δημοκρατία που επικρατεί στη Μόσχα και έχει ως αποτέλεσμα ο Ρώσος Πρόεδρος να μη νιώθει εσωτερική πίεση για τους χειρισμούς του, στο δυτικό κόσμο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ειδικά αυτή την περίοδο υπάρχουν εκλογές, αντιπολίτευση, κυβερνήσεις συνασπισμού. Η Γαλλία είναι ενόψει προεδρικών εκλογών, η Γερμανία δεν έχει πια τη Μέρκελ, αλλά μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού, οι ΗΠΑ βρίσκονται πριν τις ενδιάμεσες εκλογές στο Κογκρέσο, που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται για «τιμωρία» του εκάστοτε Προέδρου.

TIME’s new cover: How Putin shattered Europe’s dreams https://t.co/jXsRFKrW8B pic.twitter.com/hDJs0ptJs0

— TIME (@TIME) February 25, 2022

Δεν υπάρχει φάντασμα που επιστρέφει.

Την ώρα που στην Ουκρανία οι πολίτες έχουν πάρει τα όπλα, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δηλώνουν σοκαρισμένες, που υπάρχουν ακόμα πόλεμοι. Για πολλούς millenials, τη μεγαλύτερη παραγωγική ομάδα της Ευρώπης, η προοπτική ενός πολέμου στην ευρωπαϊκή γειτονιά φάνταζε μέχρι προχθές ένας αναχρονισμός, σχεδόν ‘μεσαίωνας’. Πιστεύαμε για χρόνια, πως όσο περισσότερο τα αυταρχικά καθεστώτα αποκτούν δυτικές συνήθειες, τόσο πιο γρήγορα θα εκδημοκρατιστούν. Δυστυχώς όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά από την Ιστορία, πως «το γεγονός ότι κάτι μοιάζει παράλογο και ανορθολογικό, ουδόλως αυτό αποκλείεται να συμβεί κιόλας». Όπως χαρακτηριστικά έχει σημειώσει 0 Ι.Krastev στο ‘Μετά την Ευρώπη’, το ερώτημα δεν είναι εάν ποτέ εμφανιστεί ξανά ο Χίτλερ, αλλά εάν θα τον αναγνωρίσουμε, πριν υλοποιήσει το σχέδιο του.

Είναι αλήθεια πως η Ευρώπη απολαμβάνει μια 77ετή ειρήνη, όταν μεταξύ του 1500 και του 1945 μόλις και μετά βίας υπήρξε ένα έτος δίχως αιματηρή βία στη γηραιά ήπειρο. Μπορεί οι νεκροί του Α’ Παγκοσμίου Πόλεμου να ξεπέρασαν τα 20 εκατομμύρια και τα 70 εκατομμύρια στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομική ευημερία του κόσμου όμως, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Το 1950, περίπου το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε ακραία φτώχεια. Μέχρι το 1990 είχε πέσει στο 30%, ενώ το 2017 ήταν λιγότερο από 10%. Το ελεύθερο εμπόριο, ο αυξανόμενος σεβασμός των ατομικών δικαιωμάτων, η ολοένα και διευρυνόμενη διακρατική συνεργασία και προφανώς ασφάλειας, δημιούργησαν μια ψευδαίσθηση ‘νέας εποχής’. Για να συναντήσει κανείς Ευρωπαίους που να έχουν βιώσει τον αληθινό πόλεμο στις γειτονιές τους, έπρεπε να πάει σχεδόν τρεις γενιές πίσω. Η επανάπαυση αυτή έχει οδηγήσει σήμερα τις περισσότερες χώρες της κεντρικής Ευρώπης προεξάρχουσας της Γερμανίας, να έχουν υποβαθμισμένη στρατιωτική ικανότητα παρά το γεγονός ότι οι ερπύστριες των σοβιετικών τανκς ακούστηκαν εκκωφαντικκά το 1956 στη Βουδαπέστη και το 1968 στην Πράγα. Με το Βερολίνο να επενδύει μόλις το 2% του ΑΕΠ του σε αμυντικές δαπάνες, οι ΗΠΑ έχουν 40 στρατιωτικές βάσεις στη γερμανική επικράτεια.

Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Tom McTague στο The Atlantic, “θεωρούμε τον Πούτιν ως αναχρονιστικό, μόνο και μόνο επειδή έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι έχουμε προχωρήσει πέρα από τη μορφή της πολιτικής εξουσίας του, που βασίζεται στο ακατέργαστο εθνικό συμφέρον, σε κάτι μετα-εθνικό”. Θεωρώντας λοιπόν τους εαυτούς μας μοντέρνους και “στη σωστή πλευρά της ιστορίας” υποβαθμίσαμε το γεγονός πως ο υπόλοιπος κόσμος συνέχισε να κινείται, την ώρα που εμείς ζούσαμε σε μια φιλελεύθερη προστατευμένη φούσκα και θεωρήσαμε την ειρήνη και το «δικό μας κόσμο» δεδομένα.

Η συμπεριφορά της Ρωσίας λοιπόν, δεν είναι κανένα φάντασμα που επιστρέφει. Είναι απλά η ζούγκλα που δεν περιορίσαμε και την επισκεπτόμασταν μόνο για εξωτικό σαφάρι. Η παγκόσμια τάξη ωστόσο δε διαρκεί για πάντα και αυτό ο Πούτιν ήρθε να το υπενθυμίσει.

“To Putin, democracy means chaos. He is desperate to depict us a failed state. We’re determined to prove him wrong.” Shops in Kyiv are open, writes @ngumenyuk. Hospitals are working. There is no chaos, as people prepare to fight. https://t.co/FiwAFVua3U

— Anne Applebaum (@anneapplebaum) February 25, 2022

‘Ίσως ήμασταν αισιόδοξοι’.

«Η Ευρώπη μπορεί να απολαύσει την ειρήνη μόνο εάν όλα τα σύνορα της γίνονται πλήρως σεβαστά». Σύμφωνα με το Helmut Kohl, η Γερμανία δεν αντιμετώπιζε διλήμματα ασφαλείας επειδή ακόμα και ο μικρότερος της γείτονας, την αντιμετώπιζε ως «φίλη». Οι επιτελείς του Βερολίνου, για δύο σχεδόν δεκαετίες είναι προνομιακοί συνομιλητές της Μόσχας, επιχειρώντας να εξασφαλίζουν πρόσβαση στις γερμανικές επιχειρήσεις σε μια τεράστια αγορά, ακόμα κι’ αν αυτό σήμαινε μπλοκάρισμα της σκληρής ευρωπαϊκής στάσης. Η Άνγκελα Μέρκελ, μιλώντας άπταιστα ρωσικά, θεωρήθηκε μια από τις στενότερες επαφές του Ρώσου Προέδρου, και εκείνη που καταλάβαινε καλύτερα από όλους τον τρόπο που σκέφτονταν. Ακόμα και η τέως πια Καγκελάριος, μετά την εισβολή στην Κριμαία φέρετε να δήλωσε -μετά από ένα τηλεφώνημα- στους συνεργάτες της, πως ο Πούτιν “έχει χάσει επαφή με την πραγματικότητα”, ζώντας σε ένα «άλλο κόσμο».

Ακόμα κι’ αν ο Ρώσος Πρόεδρος, που πλέον εκπληρώνει τα κριτήρια της Συνθήκης της Γενεύης (1949) για να χαρακτηριστεί εγκληματίας πολέμου, κάποια στιγμή τεθεί ενώπιον των ευθυνών του, η εισβολή στα ουκρανικά εδάφη είναι ένα τεράστιο πλήγμα στη στρατηγική της Γερμανίας, που επί δεκαετίες χτίστηκε πάνω στο δόγμα της διπλωματίας και της αρχιτεκτονικής των πολυμερών θεσμών, που «θα αρκούσαν για να διατηρηθεί το καθεστώς της μεταψυχροπολεμικής περιόδου». Μόλις την Τετάρτη ο τέως Αντικαγκελάριος και επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών Σ.Γκάμπριελ παραδέχθηκε πως η υλοποίηση του αγωγή Nord Stream βασίστηκε στην πεποίθηση πως η οικονομική ευημερία, παράγει ειρήνη, διερωτώμενος μήπως τελικά εκείνος και η Α.Μέρκελ ήταν πολύ αισιόδοξοι.  Αυτό το αδιέξοδο έχει φέρει στο προσκήνιο πρόσωπα όπως η νέα υπουργός εξωτερικών Α.Μπέρμποκ και ο Υπουργός Οικονομίας Robert Habeck, που δε σταματά να επαναλαμβάνει πως η χώρα του θα επιβιώσει και δίχως το ρωσικό αέριο. Παρ’ όλα αυτά, η εξάρτιση από τη ροή αερίου, συνεχίζει να επηρεάζει τη συμπεριφορά μια σειράς χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, που δέχεται τη διεθνή κατακραυγή.

Ακόμα κι’ όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, το Βερολίνο αρνήθηκε να ακολουθήσει τη Δύση σε κυρώσεις και δεν το έκανε παρά μόνο όταν οι ρωσικές δυνάμεις κατέρριψαν τον πολιτικό αεροσκάφος των Μαλαισιανών αερογραμμών προκαλώντας το θάνατο 298 ανυποψίαστων επιβατών.

– Which countries rely most on Russian gas?
• Hungary, Czech Rep, Latvia, Slovakia, Italy top chart (all oppose sanctions on Russian gas)
• Sweden, Denmark, Slovenia, Croatia least reliant
• Shows how fear of shooting itself in foot explains country-level sanction policy pic.twitter.com/7Np9X4YxQC

— Agathe Demarais (@AgatheDemarais) February 25, 2022

Πλυντήριο ρωσικών κεφαλαίων.

Όμως η μαλθακότητα με την οποία η Δύση αντιμετώπιζε τις απειλές της Ρωσίας δεν έχει μόνο αυτή την αιτία. Για δεκαετίες, πολλά ευρωπαϊκά κράτη λειτουργούν ως πλυντήριο κεφαλαίων Ρώσων ολιγαρχών. Σταδιακά, η κατακραυγή γίνεται εκκωφαντική, ακόμα και από κορυφαίους θεσμούς του Ηνωμένου Βασιλείου, που για χρόνια βλέπουν το Λονδίνο (μαζί με μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες όπως η Κύπρος), να αγοράζουν ανεξέλεγκτα βίζες, ΜΜΕ, ποδοσφαιρικές ομάδες ή ακόμα και θέσεις σε κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα. ‘Longongrad’, το αποκαλούν όσοι έχουν επίγνωση της κατάστασης.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια η περιουσία προσώπων θετικά διακείμενων στο Κρεμλίνο  σε βρετανικό έδαφος ξεπερνά τα 15 δισ. λίρες, ενώ περισσότερες από 2,000 εταιρείες εμπλέκονται σε επιχειρήσεις ξεπλύματος χρήματος, με το συνολικό κόστος της απάτης να ξεπερνά τα 190 δισ.λίρες.

Transparency International: £15 billion UK property owned by Kremlin associates, 2,000+ UK companies involved in money laundering

National Crime Agency: money laundering, fraud cost UK £190 billion

US, EU & UK should make tackling Putin’s oligarchs their Nr 1 common effort ! pic.twitter.com/Cc9uZ2yJsm

— Guy Verhofstadt (@guyverhofstadt) February 17, 2022

Η αφήγηση περί ουκρανικού ναζιστικού καθεστώτος.

Από την περίοδο των διαδηλώσεων του EuroMaydan και την αποκαθήλωση του ρωσόφιλου Ουκρανού Προέδρου Yanukovych , η ρητορική του Βλ.Πούτιν περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη να “αποναζιστικοποιηθεί” η Ουκρανία. Τα βέλη του σήμερα στοχεύουν τον Πρόεδρο Volodymyr Zelenskyy, εβραϊκής καταγωγής, με συγγενείς χαμένους στο Ολοκαύτωμα. Ο Zelenskyy πριν μπει στην πολιτική ήταν ηθοποιός και μέσα στο κλίμα απογοήτευσης που κυριαρχούσε στην ουκρανική κοινωνία πέτυχε να εκλεγεί με ποσοστά που ξεπέρασαν το 70%.

Ο Πούτιν ισχυρίστηκε επίσης ότι η κυβέρνηση του Κιέβου προσπάθησε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα όταν, στην πραγματικότητα, η Ουκρανία, κάποτε η τρίτη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη, αποπυρηνικοποιήθηκε το 1994 με τη Συνθήκη της Βουδαπέστης, υπό τις εγγυήσεις των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ρωσίας για την εδαφική της ακεραιότητα. Υπάρχει όμως και μια περισσότερο ιστορική διάσταση. 

Let’s discuss Putin speech. He declared Ukrainians to be “Neonazis” and promised to “denazify” them. Indeed the “Nazi” character of Ukrainian statehood and identity has long been a central thesis of Russian propaganda. Let’s discuss why and how it reflects ideology of Putinism pic.twitter.com/UDGtRTj89r

— Kamil Galeev (@kamilkazani) February 25, 2022

Σύμφωνα με τη δισεγγονή του άλλοτε ηγέτη της ΕΣΣΔ Ν.Khrushov και νυν Καθηγήτριας Διεθνών Σχέσεων Nina Khrushcheva, o Πούτιν βλέπει στον εαυτό του μια αναλογία του “Πέτρου του Α΄ της Ρωσίας”, ο οποίος αιματοκύλισε το βορρά της Ευρώπης αλλά πίστευε πως όταν το αίμα θα στεγνώσει, αυτό που θα μείνει είναι η κληρονομιά του ως ηγέτη των πασών Ρωσιών. Ο δε τ.Αμερικανός Πρέσβης στη Ρωσία, κάνει ευθέως τον παραλληλισμό με την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία το 1939. Σε κάθε περίπτωση, ο Βλ.Πούτιν επιχειρεί να θάψει τον παλιό κόσμο και να εγκαταστήσει ένα νέο.

Η αλήθεια είναι πως ο ουκρανικός τρόπος ζωής ιδιαίτερα στις δυτικές επαρχίες είναι ευρωπαϊκός, κατά συνέπεια ελάχιστοι άνθρωποι είχαν στο μυαλό τους πως θα πιάσουν ποτέ όπλο στα χέρια τους. Μετά το 2014 αυτό άλλαξε, υπό το φόβο του πολέμου, όπως άλλαξε και η χαλαρότητα με την οποία αντιμετώπισαν την αφήγηση περί ενότητας του Έθνους των Ρώσων και των Ουκρανών. Στην πραγματικότητα ο Πούτιν χαρακτηρίζοντας τους ‘φασίστες’ έβαλε απέναντι του μεγάλη μερίδα των πολιτών.  Ο Καθηγητής Μ.Καραγιάννης έχει επιχειρήσει μια αποκρυπτογράφηση των πολιτοφυλακών που υπερασπίστηκαν τα ουκρανικά εδάφη και των κινήτρων τους το 2015.

Hello, I work with the fantastic data team at @thetimes and @thesundaytimes now and we’ve been working all week to visualise the invasion of #Ukraine.

Here’s 14 charts to track the conflict and contextualise its causes and consequences https://t.co/a7sSBMdjSV

— Rachel Lavin (@RachelLavin) February 26, 2022

Στήριξε η Ευρώπη την Ουκρανία;

Τις τελευταίες των ημερών της Σοβιετικής Ένωσης, πολλές από της “δημοκρατίες” που τη συνιστούσαν άρχισαν να διεκδικούν την ανεξαρτησία τους στη βάση της εθνικής αυτοδιάθεσης. Με την πίεση των Βαλτικών χωρών να γίνεται αφόρητη, η Ουκρανία διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 24 Αυγούστου 1991. Κι’ ήταν 1994 όταν με τη συνθήκη της Βουδαπέστης, το Κιέβο αποδέχθηκε τον πυρηνικό του αφοπλισμό, αφού έλαβε εγγυήσεις ασφαλείας της εδαφικής του επικράτειας από το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Με το Βλ.Πούτιν να αναλαμβάνει τα ηνία της Ρωσίας πέρασε από διάφορα κύματα, ώσπου ο Ρώσος πρόεδρος στήριξε μέσω παρακρατικών κύκλων και κεφαλαίων την εκλογή του Viktor Yanukovych στη θέση του Προέδρου της χώρας. Στόχος ήταν η ακύρωση της συμφωνίας σύνδεσης της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που εξελίχθηκε στα γεγονότα του “Maidan” με 100 νεκρούς διαδηλωτές. Η αποκαθήλωση Yanukovych που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από τη Ρωσία ως πραξικόπημα και «άνοδος του ακραίου εθνικισμού» με παρέμβαση ξένων δυνάμεων.

Με την ουκρανική οικονομία να αποσυνδέεται από τη Ρωσία, η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος, με το αντίστοιχο ρωσικό ποσοστό να μειώνεται από 39% σε μόλις 10% μετά την εισβολή στην Κριμαία. Ταυτόχρονα δεκάδες προγράμματα οικονομικής ενίσχυσης στηρίζουν την ουκρανική οικονομία. Από το 2014, η Ευρ.Ένωση έχει προσφέρει 17 δισ. Ευρώ σε δάνεια και χορηγήσεις, προκειμένου να αντισταθμιστούν οι παρενέργειες στην οικονομία από τις διαρκείς ρωσικές πιέσεις. Μόλις τις προηγούμενες εβδομάδες, το Ευρ.Κοινοβούλιο επικύρωσε την απόφαση για πακέτο 1,2 δισ. ευρώ, λόγω της πολεμικής κινητοποίησης.

Once again, some explanations.
Why would Putin invade a neighboring country, unprovoked? https://t.co/ome1TZMvn0

— Anne Applebaum (@anneapplebaum) February 25, 2022

Μας έπιασε στον ύπνο;

Δεν είναι ψέμα πως η πλειοψηφία των αναλυτών δεν είχε πειστεί ότι ο Βλ.Πούτιν θα εισβάλει. Έχοντας κερδίσει την εξουσία στις αρχές του 2000, ο Ρώσος Πρόεδρος έχτισε το ηγετικό προφίλ του μέσα από την αποφασιστικότητα στο ζήτημα της Τσετσενίας. Επίσης, δεν είναι λάθος, πως όπως και ο Ταγίπ Ερντογάν, στα πρώτα χρόνια θεωρήθηκε ένα νέο πρότυπο ηγέτη και απέκτησε αρκετούς συμπαθούντες στη Δύση, με τον Αμερικανό τ.Πρόεδρο George W. Bush να δηλώνει πως τον θεωρεί άτομο εμπιστοσύνης. Αποκλεισμένος ωστόσο εδώ και δύο χρόνια από το ευρύ κοινό λόγω της πανδημίας, ο Βλ.Πούτιν πραγματοποίησε τον περασμένο Ιούλιο μια ομιλία βγαλμένη από το 19ο αιώνα, περιγράφοντας μια νέα “Μεγάλη Σλαβική Αυτοκρατορία” σε ένα κείμενο 6000 λέξεων που χαρακτηρίστηκε στη Δύση ως “γραφικό”, πλην όμως αποτύπωνε την εξέλιξη του μυαλού του Ρώσου Προέδρου, που έτσι κι’ αλλιώς έχει δηλώσει πως η Δημοκρατία δεν είναι ταιριαστή με την παράδοση των σλαβικών εθνών. Ενδιάμεσα, φρόντισε να γελοιοποιήσει το Γάλλο Πρωθυπουργό Εμ.Μακρόν και το Γερμανό ομόλογο του Ολ.Σολτς διαβεβαιώνοντας τους λίγες ημέρες πριν, πως η διεξαγωγή ενός πολέμου δεν ήταν στο τραπέζι.

Σε αυτά τα στοιχεία, εάν συνυπολογίσει κανείς την ομιλία του στις 23/2, ένα μείγμα μεγαλοιδεατισμού και συρραφής ιστορικών δεδομένων – κατά την οποία αρνήθηκε το δικαίωμα στην Ουκρανία να υπάρχει, τότε διαμορφώνεται ένα μοτίβο ανάλυσης παραγόντων που εκφεύγουν από το πεδίο των διεθνών σχέσεων και τις παραδοσιακές έννοιες του, και εκτείνονται περισσότερο στον κλάδο της ψυχολογίας. Κι’ εδώ εντοπίζεται ένα ακόμα λάθος των δυτικών αναλυτών, που τείνουν να υποβαθμίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα και επιμένουν σε μια θεσμική ανάλυση των γεγονότων.

Ο Βλ.Πούτιν έχοντας ένα ΑΕΠ ίσο με εκείνο του Βελγίου και της Ολλανδίας μαζί, και σίγουρα δεκαοκτώ φορές μικρότερο των ΗΠΑ, χθες βράδυ ο Βλ. Πούτιν απείλησε τη σταθερότητα και την ειρήνη του κόσμου. Δεν κατέληξε όμως ανορθολογικός από αυτή την κίνηση, ούτε αποκλειστικά επειδή πιστεύει ότι η Μόσχα αντιμετωπίζει διλήμματα ασφαλείας. Η μη προβλεψιμότητα της κίνησης του γεννήθηκε όταν βυθίστηκε σε μια στρεβλή ανάγνωση της ιστορίας για το ιστορικό του πεπρωμένο. Αισθάνεται υποβαθμισμένος από την ιστορία και γι’ αυτό στοχεύει να την ξαναγράψει για τους δικούς του σκοπούς.

Όπως αναλυτικά παρουσιάζει ο Καθηγητής Ρωμανός Γεροδήμος στην Athens Voice επιχειρώντας να απαντήσει σε πέντε κρίσιμα ερωτήματα κανείς δε μπορεί να θεωρήσει ότι η εισβολή ήταν ένας αιφνιδιασμός, απλά «εμείς κοιτάζαμε αλλού». Και είναι ακριβώς έτσι, διότι μέσα στην ψευδαίσθηση τoυ «Τέλους της Ιστορίας» και της φιλελεύθερης ιδεαλιστικής προσέγγισης στη διεθνή πολιτική, η Δύση έγινε πλαδαρή και μετέτρεψε σε ιδεολογία την αδυναμία της να αποδεχθεί την αμφισβήτηση της. Με απλά λόγια απέτυχε να αναγνωρίσει τις συνέπειες μιας αλαζονικής πολιτικής, υποβαθμίζοντας τις πιθανές αντιδράσεις της άλλης πλευράς.

Ανεξάρτητα με την άποψη που έχει κανείς για την επέκταση του ΝΑΤΟ, θα έπρεπε να περιμένουμε τη ρωσική αντίδραση. Θεωρητικοί, όπως ο J.Mearsheimer, είχαν υπογραμμίσει έγκαιρα τις ευθύνες της και τις φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις. 

Δυστυχώς οι ηγέτες της Δύσης αγνόησαν τα μηνύματα. Το χρονολόγιο των ρωσικών προειδοποιήσεων, είναι αμείλικτο.

• 2004: Ο φιλοδυτικός υποψήφιος Πρόεδρος της Ουκρανίας και φαβορί για τις Προεδρικές εκλογές Viktor Yushchenko δηλητηριάζεται με διοξίνη.
• 2006: Ρωσικές μυστικές υπηρεσίες στο Λονδίνο δηλητηριάζουν τον πρώην πράκτορα και συγγραφέα Α.Λιτβινένκο με ραδιενεργό Πολώνιο 210, ο οποίος είχε λάβει άσυλο στο Λονδίνο.  
• 2007: Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Βλ.Πούτιν προειδοποίησε τη Δύση για τα όρια της προς Ανατολάς, ενώ ανέλυσε τη στρατηγική του για ένα πολυπολικό κόσμο, με περιορισμένο ρόλο των ΗΠΑ.
• 2007: Η Εσθονία γίνεται στόχος μιας άνευ προηγουμένου ρωσικής κυβερνοεπίθεσης σε κρατικές υποδομές και δίκτυα. 
• 2008: Η Γεωργία που προετοιμάζονταν να μπει στο ΝΑΤΟ δέχεται εισβολή στα εδάφη της, η οποία οδήγησε στην απόσχιση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας.
• 2014: H εισβολή ρωσικών παραστρατιωτικών δυνάμεων οδήγησε στην κατάληψη της Κριμαίας και απόσχιση της περιοχής του Ντονμπάς.
• 2016: Ρωσικές μυστικές υπηρεσίες φέρονται να επιχείρησαν πραξικόπημα στο Μαυροβούνιο, προκειμένου να εμποδιστεί η είσοδος της χώρας στο ΝΑΤΟ.
• 2016-2017: Ρωσικές υπηρεσίες και κρατικά Μέσα που έχουν κατηγορηθεί για διασπορά ψευδών ειδήσεων ενεπλάκησαν στις αμερικανικές εκλογές, στο δημοψήφισμα στην Καταλωνία και σε αυτό του Brexit.
• 2018: Ρώσοι πράκτορες της μυστικής Μονάδας 29155 της GRU δηλητηρίασαν το Sergei και τη Yulia Skripal με το νευροπαραλυτικό παράγοντα Novichok, προκαλωντας μόλυση και σε τρεις βρετανούς πολίτες, με ένα θύμα, στο Salisbery του Ηνωμένου Βασιλείου. 
• 2019: Ρώσος πράκτορας συνελήφθη για τη δολοφονία σε γερμανικό έδαφος του Τσετσένου Zelimkhan Khangoshvili, ο οποίος πολέμησε τις ρωσικές δυνάμεις κατά τις εισβολές σε Τσετσενία και Γεωργία.

‘Θεσμική αμνησία’ το αποκάλεσε ο Ρώσος σκακιστής και αντικαθεστωτικός Gary Kasparov, αλλά δυστυχώς μάλλον ήταν επιλογή. Ο Πούτιν τέσταρε για χρόνια τις αντιδράσεις τις Δύσης και δίχως αντιδράσεις, θεώρησε ότι έχει το πράσινο φως για να προχωρήσει.

Institutional memory and consistency used to be a strength of democracies, in contrast to the short-term tactical advantage of dictatorships. But today, political partisanship and media amnesia make it easy for Putin to wait out any attention. https://t.co/3Nuk9lr5ix

— Garry Kasparov (@Kasparov63) January 2, 2022

Ποιος τελικά προκάλεσε την εισβολή;

O Η.Kissinger, στο περίφημο άρθρο του το 2014, υποστηρίζει πως η Ουκρανία είναι καταδικασμένη από την ιστορία και τη γεωγραφία της να μη θεωρηθεί ποτέ μια ξένη χώρα για τη Ρωσία. Υποστηρίζει πως μόνο ως “buffer state” θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει, διευρύνοντας τη σχέση της με τη Δύση, σε βαθμό που δε θα δημιουργεί ανασφάλεια στη Μόσχα. Η Αναπλ.Καθηγήτρια Ρ.Παιδή έχει παρουσιάσει εκτενώς τον τρόπο που η Ρωσία αντιλαμβάνεται το ρόλο της Ουκρανίας, το ρόλο των “buffer states”, αλλά και το πως η Δύση αντιμετώπισε τις διαθέσεις του Κιέβου.

Ακόμα όμως κι’ αν δεχθεί κανείς το επιχείρημα πως η Δύση «προκάλεσε» ανασφάλεια στη Ρωσία με την επέκταση της στις χώρες του τέως ανατολικού μπλοκ, η ιστορία έχει καταγράψει πως ουδέποτε προχώρησε σε επιθετική συμπεριφορά με τη συμπεριφορά της. Άλλωστε η Ρωσία δεν είχε αντιδράσει μέχρι το 2014. Το μόνο που επιδεινώνονταν μέχρι τότε ήταν η θέση της χώρας του Βλ.Πούτιν στο διεθνές σύστημα και η επιρροή της στον κόσμο.

Κι’ εδώ δημιουργείται ένα ενδιαφέρον σημείο. Έπειτα από τη διατύπωση της στρατηγικής του ΝΑΤΟ για διεύρυνση, το 1996 η ερευνήτρια και αρθρογράφος Flora Lewis πραγματοποίησε μια σειρά από συνεντεύξεις με κορυφαίους Ρώσους πολιτικούς, στρατιωτικούς και αναλυτές. Όπως υπογραμμίζει ο Rober Kagan, προς έκπληξη της “καμία [από τις απαντήσεις] δεν περιστρέφονταν γύρω από στρατιωτικούς, στρατηγικούς ή γεωπολιτικούς παράγοντες, παρά το γεγονός πως αρκετοί από όσους μίλησαν ήταν καταξιωμένοι στα πεδία αυτά. Αντίθετα, όλοι υπογράμμισαν τα συναισθήματα που τους προκαλεί η απόφαση, καθώς «πλήττεται ο ρόλος της Ρωσίας ως υπερδύναμη και η ανάγκη της για το σεβασμό που της αναλογεί». Τελικά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα που υπογράμμισε η νέα Γερμανίδα Υπουργός Εξωτερικών Annalena Baerbock, από το ίδιο βήμα που ο Βλ.Πούτιν το 2008 είχε προειδοποιήσει τη Δύση για τις κινήσεις της, αυτό που βιώνουμε δεν είναι «η κρίση της Ουκρανίας, αλλά η κρίση της Ρωσίας». Η απόφαση του Ρώσου Προέδρου να επανεφεύρει το παρελθόν της χώρας του και να το μετεξελίξει από έθνος – κράτος σε μια φιλόδοξη αυτοκρατορία δημιουργεί αναταράξεις στη διεθνή τάξη.

‘Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα’.

Σύμφωνα με τα φιλελεύθερα δυτικά Μέσα, οι Ρώσοι ξύπνησαν σε ένα σοκ, καθώς στην κοινωνία δεν υπήρχε καμία πολεμική διάθεση και ο τρόπος εισβολής στην Ουκρανία δεν είχε ιστορικό προηγούμενο, παρ΄ότι συνέβη το ίδιο στη Γεωργία, όταν η χώρα επιχείρησε να μπει στο ΝΑΤΟ. Ξαναδιαβάζοντας τη ‘Θεωρία Πολέμου’ του Π.Κονδύλη αυτές τις ημέρες και το Επίμετρο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, έπεσα επάνω στα σχόλια του Engels για τη στάση των Άγγλων εργατών απέναντι στην αποικιακή πολιτική των Βρετανών, αλλά και τα συμπεράσματα του ίδιου του Κονδύλη για τη στάση των Τούρκων πολιτών απέναντι στις προκλήσεις των γειτόνων στην Ελλάδα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο τότε, στην Τουρκία του 90’, αλλά και στη Ρωσία του 2022, είναι ελάχιστες οι ενδείξεις πως τμήματα του λαού αποδοκιμάζουν την πολιτική της ηγεσίας. Η «διευρυνόμενη πολιτική και στρατιωτική ισχύς» μιας χώρας οφέλη παραδοσιακά τη μεσαία τάξη, ενώ όταν συνδέεται με νέες δουλειές από εξοπλιστικά προγράμματα απομειώνονται σημαντικά και οι αντιδράσεις της εργατικής.

Οι λαοί αγαπούν τους στιβαρούς ηγέτες και τους συγχωρούν για τις ανορθογραφίες τους, όσο αιματηρές κι’ αν είναι, όσο αυξάνεται το βιωτικό τους επίπεδο. Κι’ αυτό το αντιλήφθηκε έγκαιρα ο Ουκρανός Πρόεδρος, που στην ομιλία του τις ώρες της εισβολής φρόντισε ένα απευθυνθεί στο ρωσικό λαό και να το καλέσει να αναλάβει τις ευθύνες του. Όταν ο ένοχος αποκτά πρόσωπο άλλωστε δειλιάζει. Και μπορεί τα σύγχρονα όπλα να αποσυνδέουν τους ανθρώπους από τις ατομικές τους ευθύνες, δεν παύουν όμως να σκοτώνουν. Γι΄αυτό ο Zelenskyy φρόντισε να είναι ξεκάθαρος στο διάγγελμα του:

Γνωρίζω πως αυτοί [το Ρωσικό Κράτος] δε θα δείξουν το διάγγελμα μου στη ρωσική τηλεόραση, αλλά οι Ρώσοι πολίτες πρέπει να το δουν. Χρειάζεται να γνωρίζουν την αλήθεια και η αλήθεια είναι ότι είναι καιρός να σταματήσουν τώρα, πριν να είναι πολύ αργά. Και αν οι Ρώσοι ηγέτες δεν θέλουν να καθίσουν μαζί μας στο τραπέζι για χάρη της ειρήνης, ίσως θα καθίσουν πίσω στο τραπέζι μαζί σας. Θέλουν οι Ρώσοι [πολίτες] τον πόλεμο; Θα ήθελα να μάθω την απάντηση. Αλλά η απάντηση εξαρτάται μόνο από εσάς, τους πολίτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας”.

Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο Lawrence Freedman, “αυτό που ο Πούτιν φρόντισε να μας υπενθυμίσει είναι πως ο αυταρχισμός μπορεί να οδηγήσει σε ολέθρια λάθη, και ενώ η Δημοκρατία σε καμία περίπτωση δε μας αποτρέπει από το να κάνουμε τα δικά μας, τουλάχιστον μας προσφέρει ευκαιρίες να επιλέξουμε γρήγορα νέους ηγέτες και νέες πολιτικές όταν συμβεί αυτό”. Ας ελπίσουμε σύντομα να συμβεί αυτό και στη Ρωσία.

The post Εμείς κοιτάζαμε αλλού. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Οι Γάλλοι της Dassault μάλλον αιφνιδιάστηκαν από το εύρος του PR των Γερμανών κ έστειλαν άρον άρον το δικό τους Rafale στην Τανάγρα, ένα αεροδρόμιο γνώριμο σε αυτούς, μιας και από το 1974 φιλοξενεί τα γαλλικά μαχητικά με τις -σήμα κατατεθέν- πτέρυγες σε σχήμα δέλτα. Το Rafale έφτασε τελευταία στιγμή, λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι πύλες για τους επισκέπτες (ίσως και Σάββατο πρωί) και εκτός απόν την κυριαρχική παρουσία του, η γαλλική ομάδα δεν έφερε τίποτα μαζί της που να μπορούσε να συγκριθεί με το γερμανικό show-off. Στην πραγματικότητα, το παρασκήνιο της εποχής θέλει τη γαλλική αεροπορική βιομηχανία να μην καίγεται να πουλήσει στην Ελλάδα τα Rafale, αλλά κυρίως να εξασφαλίσει την αναβάθμιση των δελταπτέρυγων 2000 στην έκδοση 2000-5.

Οι κερδισμένοι πάντως του τριημέρου ήταν οι ανυποψίαστοι περίπου 5,000 επισκέπτες της έκθεσης, που σε εποχές δίχως ίντερνετ, βρέθηκαν από καθαρά αεροπορικό ενδιαφέρον στην Τανάγρα και μπροστά στα μάτια τους εκτυλίχθηκε μια συγκλονιστική μάχη εντυπώσεων μεταξύ των δύο μαχητικών. Τα προγράμματα των δύο ομάδων είχαν στόχο να αναδείξουν τις ικανότητες των αεροσκαφών κ να κόψουν την ανάσα όσων αντίκριζαν για πρώτη φορά τέτοια μηχανικά επιτεύγματα. Και το έκαναν. Στην πραγματικότητα όμως, εκείνη η αγορά δεν έγινε ποτέ. Η Ελλάδα αποφάσισε να επενδύσει στον αμερικανικό παράγοντα και το πρόγραμμα του Eurofighter δεν πήγε και τόσο καλά.

Μια δεκαετία μετά, υπηρετώντας τη θητεία μου, πήρα εντολή να πάω να υποδεχτώ ένα ζεύγος Rafale που θα έκανε μεταστάθμευση στην Τανάγρα, κατευθυνόμενο προς τον Κόλπο. Κάπου εκεί έζησα το δικό μου σοκ, μεγαλύτερο από εκείνο που είχε βιώσει στον εξωμειωτή ο 14χρονος εαυτός μου. Έχοντας τη δυνατότητα να δω το cockpit της νέας εκδοχής Rafale από κοντά, αλλά κυρίως χάζεψα με την εικόνα των δύο ιπταμένων.  Δύο μελαγχρινοί Γάλλoι με στολές που ήταν μια πράσινη εκδοχή αυτών που στο δικό μου μοιάζουν έμοιαζαν με αυτές φορούσαν οι αστροναύτες, κι’ ένα κυκλικό φερμουάρ να ξεδιπλώνεται γύρω από το κεφάλι τους, να βγαίνουν σχεδόν ατσαλάκωτοι με πουκάμισα και στολή εξόδου. Όπως στις ταινίες.

Πέρα από στρατιωτική αξία όμως, η αγορά μιας μοίρας Rafale έχει κυρίως πολιτική αξία για την Ελλάδα. Μπορεί να ακούγεται εξαιρετικά εθνικά τονωτικό, πως για πρώτη φορά μετά το 1974 η Ελλάδα αποκτά ένα μαχητικό όπλο καλύτερης τεχνολογίας από τη γειτονική χώρα, όμως αυτή η διάσταση δεν είναι πιο σημαντική.

Εάν δει κανείς τις χώρες με τις οποίες η Ελλάδα θα μοιράζεται την τεχνογνωσία των Rafale συγκροτούν ένα πολιτικό άξονα εξισορρόπησης ισχύος, πολύ σημαντικό για τη χώρα. Γαλλία, Αίγυπτος, Ινδία, Κατάρ έχουν στο οπλοστάσιο τους τα γαλλικά μαχητικά σε μια όχι τυχαία επιλογή του Παρισιού με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις. Ούτε είναι τυχαίο πως η Ελλάδα επιλέγει για τέταρτη συνεχόμενη φορά να επενδύσει στη γαλλική τεχνολογία, μετά τα Mirage F1, 2000 και 2000-5, εξασφαλίζοντας ουσιαστικά γαλλική ομπρέλα προστασίας πάνω από το Αιγαίο.

Η αγορά των όπλικών συστημάτων αιχμής δεν σούπερ μάρκετ. Η ικανότητα αγοράς δεν αποτελεί το βασικό κριτήριο με βάση το οποίο οι χώρες παραγωγής αποφασίζουν το εάν θα μοιραστούν την τεχνολογία τους, αλλά συνήθως απαιτείται μια πολιτική ευθυγράμμιση. Η υπόθεση αγοράς των S-400 από την Τουρκία άλλωστε, αποτελεί το καλύτερο μάθημα.

The post 47 χρόνια με πτέρυγες δέλτα appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Πολιτικά, εδώ και ένα χρόνο η Κυβέρνηση πορεύεται χωρίς αντίπαλο. Κι’ αυτό δεν είναι καλό για την ίδια. Είναι πρόβλημα, διότι ο μόνος μοχλός πίεσης για παραγωγή έργου είναι το φραγγέλιο του Πρωθυπουργού. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος είναι υποτονικός. Η αξιωματική αντιπολίτευση αντί να ανοίγεται μέσα από παραγωγική πολιτική σε ευρύτερα κοινά, θυμίζει σε κάθε ευκαιρία γιατί την απομάκρυνε ο κόσμος από την εξουσία. Εάν κάποιος ήθελε να κάνει σοβαρή κριτική που να στρίμωχνε το Μέγαρο Μαξίμου, θα εστίαζε σε δύο σημεία.

Το πρώτο θα έπρεπε να είναι το γιατί η Κυβέρνηση δεν έχει ξεκινήσει ήδη να κάνει μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Η λαϊκή εντολή του περασμένου Ιούλη ήταν τόσο εκκωφαντική, που ήδη έπρεπε οι μπουλντόζες να ξεθεμελιώνουν απομεινάρια αποτυχημένων πολιτικών. Το αίτημα του 40% των Ελλήνων ήταν ένα και μοναδικό. Να φύγουμε μπροστά.

Οι πολίτες στήριξαν την προοπτική μιας Κυβέρνησης Μητσοτάκη, διότι ήταν μόνος που μπορούσε να βγάλει από τη λάσπη μια ταλαιπωρημένη χώρα και να τη βάλει στα σοβαρά στο χάρτη του κόσμου. Ο απολογισμός των πρώτων δώδεκα μηνών είναι θετικός, με σχεδόν 100 νομοσχέδια. Ελάχιστα όμως από αυτά αποτέλεσαν πραγματικές συγκρούσεις με ό,τι μας χρεοκόπησε και αγγίζουν τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου.

Το δεύτερο είναι πιο δομικό. Σε αντίθεση με την πανδημία, που είναι μια «εξαιρετική περίσταση που απαιτεί εξαιρετικούς χειρισμούς», το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας οφείλει να διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση, διότι επηρεάζει τις ζωές διαφορετικών γενεών. Ιδιαίτερα σε ένα τέτοιο σχέδιο πολιτικής, που μιλά για εκθεμελίωση δομικών παθογενειών, υπάρχει ένας αστερίσκος για το κατά πόσο η παρούσα κοινοβουλευτική εντολή είναι επαρκής. Το Σχέδιο Πισσαρίδη δεν περιγράφει απλά βέλτιστες πρακτικές για την αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων. Μιλά για μια άλλη Ελλάδα και απαιτεί συγκρούσεις με στεγανά και νοοτροπίες δεκαετιών. Όμως είναι γραμμένο από τεχνοκράτες και όχι πολιτικούς και σε μεγάλο βαθμό αυτοί που θα το υλοποιήσουν δεν έχουν λάβει λαϊκή εντολή. Ήδη, σήμερα το 35,8% των μελών της Κυβέρνησης είναι εξωκοινοβουλευτικά στελέχη, ενώ ίσως ακόμα λιγότεροι αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως αυτά των μέσων ανθρώπων, που στοιβάζονται στα δημόσια Μέσα Μεταφοράς και περιμένουν μήνες για να βγει η σύνταξη τους ή ένα ραντεβού σε νοσοκομείο.

Ο Κ.Μητσοτάκης έχει αποδειχθεί στην πορεία του ένας έξυπνος και θεσμικός πολιτικός, που αναγνωρίζει τη σημασία των δημοκρατικών διαδικασιών. Δεν είναι τυχαίο πως η κίνηση που τον απογείωσε πολιτικά, ήταν μια απόφαση του για τον κορυφαίο θεσμό, αυτόν του Προέδρου της Δημοκρατίας το 2015. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι πως κατάλαβε έγκαιρα πως έπρεπε να κινηθεί ανατρεπτικά και bypass των τυπικών διαδικασιών.

Παρέλαβε μια Ελλάδα σε μια κατάσταση που χρειάζεται πολλές φορές να τραβήξεις με τα χέρια το κάρο, παραμερίζοντας τα ανεκπαίδευτα άλογα, προκειμένου να το βγάλεις από το βούρκο. Για πόσο μπορείς να αντέξεις όμως; Ιδιαίτερα όταν τους επόμενους μήνες τα ελληνοτουρκικά θα πέσουν στο τραπέζι θέτοντας αμείλικτα ερωτήματα.

The post Το κατά Πισσαρίδη ευαγγέλιο appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Για να μην έρθει αντιμέτωπη με την οργή του κόσμου, που νοσταλγούσε το ένδοξο παρελθόν, η πολιτική ελίτ επινόησε μια νέα αφήγηση. Ήταν η θεωρία των τριών ομόκεντρων κύκλων: Ο πρώτος κύκλος ήταν η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Ο δεύτερος ήταν ο Αγγλόφωνος κόσμος. Και ο τρίτος ήταν η Ενωμένη Ευρώπη. «Εάν παρατηρήσει κανείς τους τρεις αυτούς κύκλους, θα δει πως είμαστε η μόνη χώρα που έχει σημαντικό ρόλο σε κάθε έναν από αυτούς», σημείωνε ο Churchill το 1948.

Ήταν τόσο εκτός θέματος η ανάλυση αυτή, που ξένοι πολιτικοί όπως ο H.Schmidt και ο D.Acheson σημείωναν πως οι Βρετανοί έχουν κατασκευάσει μια φαντασιακή αντίληψη για τη θέση τους στο διεθνές σύστημα. Η εξέλιξη συνεχίζονταν κανονικά. ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ είχαν αναλάβει τα ηνία του διπολικού συστήματος και όλα κινούνταν γύρω τους.

Κάνοντας τις αναγωγές με το σήμερα, το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η Ελλάδα. Από τη μία υπάρχει μια Κυβέρνηση με ευρύτατη αποδοχή πια, που πορεύεται σε ένα μοναχικό δρόμο κοινωνικής επικράτησης.

Κι’ από την άλλη, υπάρχει ανάγκη για μια σοβαρή ελεγκτική δύναμη, που να υπηρετεί με υπεύθυνο τρόπο την αποστολή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Να ελέγχει την Κυβέρνηση και να μην περιμένει από το twitter να αναδείξει γεγονότα όπως η αστειότητα με τα voucher.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται εκτός θέματος. Είναι τόσο εκτός συζήτησης, που σε κάποιο βαθμό η λειτουργία του είναι ανησυχητική και για την πορεία της ίδιας της Κυβέρνησης.

Η ατζέντα της σημερινής αντιπολίτευσης είναι καταθλιπτική. Αντί να εστιάζει στην ελλειπή κρατική μέριμνα για τηλεκπαίδευση, ώστε τα παιδιά των χαμηλότερων στρωμάτων (που δεν είχαν δυνατότητα laptop ή σύνδεσης ίντερνετ στο σπίτι) να έχουν ίσες ευκαιρίες, στο ΣΥΡΙΖΑ κραδαίνουν κάτι αστείες ανακοινώσεις της ΟΛΜΕ.

Ειδικά τώρα, που πληθαίνουν οι φωνές για τη δημιουργία εφαρμογών παρακολούθησης λόγω της πανδημίας, μια σύγχρονη αντιπολίτευση θα πάσχιζε να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό τις λεπτομέρειες της διαχείρισης των δεδομένων του 13033. Και αντίστοιχα, ένα σοβαρό κόμμα πίεζε για ισχυρότερη προστασία των προσωπικών δεδομένων λόγω της πραγματικότητας, που δημιουργεί η διαχείριση της πανδημίας και η τεχνολογική ανάπτυξη.

Την ίδια ώρα, ο υπόλοιπος κόσμος συζητά. Για το αν έχουν ακόμα προτεραιότητα οι πράσινες πολιτικές έναντι της άνευ όρων στήριξης των επιχειρήσεων που επλήγησαν από τον Covid19. Ή για τον τρόπο με τον οποίο θα εξασφαλιστούν περαιτέρω τα δικαιώματα των εργαζομένων στην ψηφιακή οικονομία (Gig Workers) που αποδείχθηκαν από τους πλέον αδύναμους κρίκους της πανδημίας. Εδώ δεν ακούγεται τίποτα. 

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν στο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται πόσο εκτός θέματος είναι ή εάν η αδυναμία τους οφείλεται σε ένδεια γνώσης για το πως λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Νιώθω όμως, πως αυτό είναι ανησυχητικό για το μέλλον της χώρας. Χωρίς το φόβο της Καρχηδόνας, η Ρώμη δε θα είχε αναπτυχθεί.

Το μόνο σίγουρο είναι πως το σύμπαν θα συνεχίσει να κινείται. Ακόμα κι’ εάν η αξιωματική αντιπολίτευση δεν επιβιβαστεί ποτέ σε αυτό. Το πρόβλημα όμως παραμένει. Το πολίτευμα μας για να λειτουργεί αποτελεσματικά, έχει ανάγκη τον έλεγχο και τη λογοδοσία.

Εάν δεν υπάρχει ο φόβος μιας σοβαρής δύναμης που να ελέγχει και προοδευτικά να θέτει ατζέντα, τότε νομοτελειακά κάποια στιγμή θα επέλθει χαλαρότητα σε κάθε μορφή Κυβερνητικής λειτουργίας. Πράγμα ολέθριο για τη χώρα.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει δεύτερο κόμμα επειδή απλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή, τότε θα πρέπει να την εφεύρουμε. Και το πιο πιθανό είναι να συμφωνεί και ο ίδιος ο Κ.Μητσοτάκης με αυτή την προοπτική.

The post Το πρόβλημα της Κυβέρνησης. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Στις μέρες μας το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μεγάλες πόλεις. Οι πολίτες είναι περισσότερο διασυνδεδεμένοι από ποτέ. Τι κι’ αν λείπουμε από τα γραφεία μας; Συνεργαζόμαστε. Εξελίσσουμε λύσεις. Αλλάζουμε επιχειρηματικά μοντέλα. Προσπαθούμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Από απόσταση μεν, αλλά ποτέ ξανά τόσο συνδεδεμένοι.

Ο γνωστός δοκιμιογράφος και θεωρητικός του Risk Management, Nassim Nicholas Taleb, δημοσίευσε το 2012 τη θεωρία της Αντιθραυστότητας (Antifragility). Σύμφωνα με αυτή, ένα σύστημα ή ένας οργανισμός που θα δεχτεί μία μη προβλέψιμη και αφόρητη πίεση για ένα διάστημα, αν προσαρμοστεί κατάλληλα, όχι μόνο θα διατηρήσει τα κεκτημένα του, αλλά θα επωφεληθεί από αυτή, βελτιώνοντας τις ιδιότητες και τις αντοχές του.

Η εμπειρία της 11ης Σεπτεμβρίου, δείχνει πως κάθε φορά που η ανθρωπότητα βιώνει ένα μεγάλου μεγέθους σοκ, η επόμενη ημέρα φέρνει σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητα. Πρόκειται για μια φυσική αντίδραση των κοινωνιών, παρόμοια με αυτή που περιγράφει ο Taleb στη θεωρία του, με την οποία η ζωή θωρακίζεται έναντι ίδιων κινδύνων στο μέλλον.

Αν το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους έφερε τους εξονυχιστικούς ελέγχους στα αεροδρόμια, τότε γίνεται πολύ σκεπτικός κανείς, για αυτό που θα ακολουθήσει την επαύριο του COVID-19. Η διεθνής αρένα παραμένει άναρχη και ανταγωνιστική.
Ο Ισραηλινός ιστορικός και φιλόσοφος Yuval Noah Harari ήδη χαρακτήρισε τον κορωνοϊό ως ένα επιταχυντή της ιστορίας. Κι’ η επιτάχυνση δεν έχει πάντα θετικό πρόσημο.

Πως θα σας φαινόταν, αν σε ένα χρόνο γίνει προαπαιτούμενο ο υποχρεωτικός εμβολιασμός για να ταξιδέψει κανείς; Πως θα αντιμετωπίζατε το ενδεχόμενο οι αεροπορικές εταιρίες για να επιτρέπουν το ταξίδι, να επιβάλουν το tracking των κινητών, ώστε να μας ειδοποιούν κάθε φορά που πλησιάζουμε κάποιον νοσούντα; Σενάριο μακρινό;

Ήδη το Ισραήλ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει λογισμικό, που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούσε για τον εντοπισμό επαφών τρομοκρατών, προκειμένου να παρακολουθεί την εξάπλωση του ιού. Κίνα, Ιράν, Σιγκαπούρη και Ν.Κορέα εξετάζουν εξονυχιστικά τις επαφές όλων των κρουσμάτων, δημοσιεύουν προσωπικά ιατρικά δεδομένα και ειδικές εφαρμογές παρακολούθησης των μετακινήσεων. Γερμανία και Ισπανία τις ακολουθούν, ενώ ο Όρμπαν στην Ουγγαρία άδραξε την ευκαιρία για υπερεξουσίες. Η ιδιωτικότητα υποτάσσεται στη δημόσια ασφάλεια.

Ο κόσμος μας έχει αλλάξει πολλές φορές. Και θα αλλάξει ξανά. Αυτό που εντείνεται στις μέρες μας, είναι η ιλιγγιώδης ταχύτητα της αλλαγής. Η «ζάλη» των πολιτών είναι φυσική εξέλιξη. Αυτονόητα, προκύπτει η ανάγκη για ορισμένες σταθερές.

Την τελευταία δεκαετία αν κάτι απουσίασε είναι μία έννοια: Εμπιστοσύνη. Η έλλειψη της έφερε στο προσκήνιο λαϊκιστές και τυχοδιώκτες. Η επίθεση σε παραδοσιακές δομές, την επιστήμη και την αξία της γνώσης ήταν ανελέητη, ενώ η εξάπλωση του διαδικτύου πρόσφερε κοινό σε συνομωσιολόγους. Τα εναλλακτικά γεγονότα έγιναν πια δόγμα πολιτικής. Ήδη, αν κάτι επιταχύνει ο COVID-19 -περισσότερο από κάθε άλλο- στο πεδίο των διεθνών σχέσεων είναι η διάβρωση της ηγεμονίας των ΗΠΑ.

Ο κόσμος μας σήμερα χρειάζεται μια νέας μορφής ηγεσία, ίσως στο πρότυπο της φιλοσοφίας του block chain. Κανείς να μην κρατά τα κλειδιά της καταστροφής, αλλά κυρίως κανείς να μη μπορεί να αποσυνδεθεί από τους υπόλοιπους, αν θέλει να πετύχει.

Για να βγούμε δυνατοί από τέτοια δίνη αβεβαιότητας, η αλυσίδα της εμπιστοσύνης πρέπει να ανακτηθεί. Οι πολίτες πρέπει να εμπιστευθούν τις δημόσιες αρχές. Οι δημόσιες αρχές οφείλουν να εμπιστευθούν τους ειδικούς. Οι χώρες πρέπει να εμπιστευθούν η μία την άλλη.

Η πανδημία εξελίσσεται σε μία ακόμα καμπή της ιστορίας. Την κατεύθυνση κανείς δε μπορεί να την προβλέψει. Μπορεί όμως να είναι βέβαιος, πως πολλά πράγματα δε θα είναι πλέον ίδια. Το ζητούμενο είναι προσαρμόζοντας τις συμπεριφορές μας, να βγούμε πιο δυνατοί.

The post Ο κόσμος μετά- appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Οι άνθρωποι που στοκάρουν αγαθά, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ελέγχου της κατάστασης. Ικανοποιούν ένα συναίσθημα πληρότητας και ετοιμότητας έναντι κάθε κινδύνου. Σε μια κατάσταση μη κανονικότητας προσπαθούν να μειώσουν τις αβεβαιότητες κ αποδείξουν στον εαυτό τους, πως εκείνοι είναι έτοιμοι ότι κ να γίνει.

Αν υπήρχε δε, ένα παγκόσμιο σύμβολο αβεβαιότητας για ότι ξημερώνει, τότε αυτό θα είχε το σχήμα ενός χαρτιού τουαλέτας.

Σύμφωνα με τη συμπεριφορική επιστήμη, ο άνθρωπος αισθάνεται μεγαλύτερη ζημιά αν χάσει ένα 10ευρώ, από την αντίστοιχη ικανοποίηση που θα απολάμβανε αν είχε βρει ένα χαρτονόμισμα των ίσης αξίας (loss aversion). Υποσυνείδητα προτιμούμε να υπερφορτωθούμε αχρείαστα αντικείμενα, παρά να υπάρξει η στιγμή που θα νιώσουμε μια έλλειψη, την οποία θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει.

Στις μεγάλες καταστροφές, οι πολίτες πανικοβάλλονται για μερικές στιγμές, αλλά κυρίως θλίβονται για τις συνέπειες τους. Σε περιόδους σαν κ αυτή που βιώνουμε, η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Ως “Black swan” χαρακτηρίζουν οι οικονομολόγοι τα εξαιρετικά απίθανα γεγονότα, εκείνα που είναι αδύνατον να προβλέψεις ότι θα συμβούν, πως θα εξελιχθούν και πόσες αλλαγές θα προκαλέσουν. Και τώρα για μια τέτοια περίπτωση μιλούν.

Σε τέτοιες περιστάσεις, οι πολίτες γίνονται καθημερινά δέκτες πληροφοριών κ διαδικασιών που αδυνατούν να κατανοήσουν. Η επιστημονική βάση είναι περίπλοκη, βλέπουν παντού συνομωσίες, οι πηγές φαντάζουν αναξιόπιστες κ οι κίνδυνοι υπερβολικοί.

Μέσα σε ένα τόσο ασταθές πληροφοριακά περιβάλλον, καλούνται οι άνθρωποι να λάβουν ορθολογικές αποφάσεις. Και προφανώς στην αρχή αποτυγχάνουν. Άλλοι φορούν ότι μάσκες βρουν, άλλοι αγοράζουν άπειρα χαρτιά τουαλέτας ή αλεύρι.

Ο νέος κοροναϊός φοβίζει επειδή συμβολίζει το άγνωστο. Κατά συνέπεια, παρατηρείται μια έξαρση ανορθολογισμού, η οποία είναι μεταδοτική και πολλές φορές αυτό δημιουργεί προβλήματα. Αγαθά κ φάρμακα στερούνται από ανθρώπους, που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ο Δαρβίνος εξήγησε στο έργο του, πως αυτοί που επιβιώνουν σε βάθος χρόνου, δεν είναι οι δυνατότεροι ή οι εξυπνότεροι. Είναι εκείνοι, που θα αποδειχθούν περισσότερο προσαρμοστικοί στις αλλαγές. Και μάλλον δεν είχε άδικο. Όταν μιλάμε για κοινωνίες όμως, απαιτείται και κάτι παραπάνω. Ηγεσία.

Ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό των κυβερνήσεων, είναι το πως λειτουργούν σε στιγμές όπως αυτές. Μετά από σχεδόν ένα μήνα άπειρης δημοσιογραφικής κάλυψης της κρισιμότητας της κατάστασης με τον COVID-19, οι πολίτες δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει.

Αυτή η σοβαρότητα της αντιμετώπισης, είναι που θα οδηγήσει σταδιακά όχι μόνο στην έξοδο από τον κίνδυνο, αλλά κ στη μείωση του ανορθολογισμού.

The post Παγκόσμιο σύμβολο ανησυχίας. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Η ιδέα επικρίθηκε σκληρά. Η πλέον αποτυχημένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή “Μπαρόσο” την αποτίναξε με βδελυγμία από πάνω της και η φράση κατέληξε σχεδόν συνώνυμο προσβολής. Για σχεδόν 2.5 δεκαετίες, η ιδέα των ανοιχτών κοινωνιών και του οράματος της ενσωμάτωσης κέρδισαν έδαφος και μονοπώλησαν δεκάδες προοίμια αποφάσεων και άρθρων.

Το πρόβλημα μπήκε αποτελεσματικά κάτω από το χαλί.

Όσο καλύτερη γίνονταν η ζωή μας στην Ευρώπη όμως, τόσο περισσότερο θα γίνονταν μαγνήτης. Οι ροές εκτινάχθηκαν, αυξάνονται συνεχώς μέχρι και σήμερα και δεν υπάρχει κανένας πιθανός λόγος που θα τις κάνει να σταματήσουν. Αν μπορείς να πηδήσεις ένα φράχτη ή να μπεις σε μια πλαστική βάρκα για μερικά ναυτικά μίλια για να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη, θα το κάνεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σημερινή εργαλειοποίηση της απελπισίας.

Σε μια εποχή, που στις ζωές των πολιτών της Δύσης, το αίσθημα της ιδιοκτησίας είναι στο ζενίθ του και άνθρωποι σκοτώνουν για ένα iphone, τοπικές κοινωνίες στην Ελλάδα καλούνται προσαρμοστούν βίαια σε μια πραγματικότητα για την οποία δεν ήταν προετοιμασμένες και οργίζονται με την αδιαφορία της «Ευρώπης».

Δύο λεπτά όμως. Από ποιον έχουμε απαιτήσεις;

Σήμερα, 63 χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, ελάχιστα βήματα έχουν γίνει προς την πολιτική ενοποίηση. Δεν υπάρχουν κοινές δομές Άμυνας και Ασφάλειας, ενώ δεν υφίστανται καν κοινή Εξωτερική Πολιτική. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει πρωτίστως μια οικονομική ένωση, ως τέτοια έχει πετύχει και ως τέτοια οφείλουμε να την αντιμετωπίζουμε. Τα 27 κράτη της Ε.Ε., ουδέποτε ομονόησαν να μοιραστούν τους μετανάστες, να δημιουργήσουν ευρωστρατό ή να απεμπολήσουν την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής τους. Είναι άλλο πράγμα οι ιδεαλισμοί πολιτικών, που νομίζουν πως θα καταφέρουν να αλλάξουν τον κόσμο ή οι καιροσκοπισμοί άλλων που ρίχνοντας την ευθύνη στις «απρόσωπες» Βρυξέλλες προσπαθούν να καλύψουν τις δικές τους ατολμίες και άλλο πράγμα τα εθνικά συμφέροντα κάθε χώρας.

Η Ευρώπη δε μας γέλασε ποτέ.

Αν δεν αφήσουμε τις ψευδαισθήσεις στην άκρη, ο κόσμος θα συνεχίζει να μη βγάζει κανένα νόημα και να μας εξοργίζει. Η αφήγηση για ένα «δίκαιο διαμοιρασμό των μεταναστών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» είναι επικίνδυνη. Και είναι επικίνδυνη διότι είναι ανέφικτη και οδηγεί σε ακινησία και εφησυχασμό. Δεν έχει καμία ρεαλιστική βάση, για πολιτικούς, αλλά και για απτούς λόγους και ποτέ δεν πρόκειται να βρει. Ποτέ καμία εκλεγμένη Κυβέρνηση δεν θα αναλάβει ένα κόστος για μια απειλή, που η ίδια δεν αντιμετωπίζει άμεσα. Ούτε η Αυστρία, ούτε η Ολλανδία, ούτε η Τσεχία θα τα βάλουν με τους πολίτες τους επειδή η Χίος δε χωράει άλλους μετανάστες. Και οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα αυτό και να αποδοκιμάσουμε όλους εκείνους που αντί για δύσκολες αλήθειες προτάσσουν ουτοπίες.

Ποια είναι η λύση στο μεταναστευτικό;

Δεν υπάρχει μία λύση. Ούτε οι ροές θα σταματήσουν άμεσα. Ο τρόπος ζωής μας και οι περισσότερες ευκαιρίες είναι μαγνήτης για τους απελπισμένους, που βλέπουν στα κινητά τους τις «λαμπερές» ζωές μας. Είναι ανθρώπινο, κάποιος που νιώθει ότι τα έχει χάσει όλα, να ρισκάρει τη ζωή του για να φτάσει σε ένα τόπο που τουλάχιστον μπορεί να ελπίζει.

Σε ένα ιδεατό σενάριο, η Ευρωπαϊκή Ένωση -αν τα κράτη μέλη της αποφασίσουν πως επιθυμούν από κοινού να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα- οφείλει να αντιγράψει τις πολιτικές των ΗΠΑ και της Αυστραλίας στο μεταναστευτικό. Διασυνοριακή φύλαξη, αποτροπή, επιλεγμένη χορήγηση βίζας, προαναχωρησιακά κέντρα και απελάσεις. Αν δεν υψώσουμε εμείς ορθολογικά τείχνη, τότε θα τα υψώσουν άλλοι βίαια για μας.

Και επιπλέον, απαιτούνται προσπάθειες για βελτίωση της κατάστασης στις χώρες προέλευσης αυτών των ανθρώπων. Αν κι’ αυτό είναι ένα πολύ αισιόδοξο σενάριο, σχεδόν ουτοπικό.

Κι’ οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.

The post Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Η είδηση για τη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων λίγο πολύ κατέκλυσε την ειδησεογραφία. Την ακούς παντού. Μαζί της άνοιξε και μια συζήτηση για το τι συμβολίζει η «Notre Dame».

Αποξενωμένη από τους συμβολισμούς, είναι μια εκκλησία. Στο πλαίσιο που οι περισσότεροι τη γνωρίζουμε, είναι ένα πολιτιστικό τοπόσημο του Παρισιού. Αν κάνουμε κ άλλο zoom out στην οπτική μας, μπορεί ακόμα κ να επιχειρηματολογήσει κανείς πως είναι ένα συστατικό σύμβολο συνολικά της ευρωπαϊκής κουλτούρας ή ακόμα ακόμα και του παγκόσμιου κοσμοπολιτισμού.

The post Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Αναλυτικά η ομιλία μου:

κ. Πρόεδρε, κ. σύνεδροι, φίλοι και φίλες. Είμαι 33 χρονών και κατάγομαι από την Εύβοια. Σήμερα – θα σας μιλήσω για τους συνομηλίκους μου. Όχι για αυτούς που έφυγαν. Για το brain drain υπάρχουν πιο ειδικοί. Στο χρόνο που έχω, θα μιλήσω για αυτούς που έμειναν.

Ηλικιακά, ανήκω στη γενιά που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν millennials. Στην πρώτη «επιλεγμένη γενιά». Τη γενιά της τεχνητής γονιμοποίησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των social media. Μια γενιά που πέρασε στα πανεπιστήμια, περισσότερο χρόνο από κάθε άλλη, πλήρωσε πανάκριβα για τις σπουδές της, αλλά είναι δια-γενεακά αδικημένη.

Το 1/3 από μας, δουλεύει σε άλλο αντικείμενο από αυτό που σπούδασε. Και ζούμε σε ένα κράτος, το οποίο ξοδεύει 7 ευρώ για μισθούς και συντάξεις, αλλά μόλις 1 ευρώ για παιδεία και έρευνα. Με απλά λόγια, μεγαλώσαμε ως μια γενιά, πολύ καλή για να αποτύχει, αλλά η προσγείωση, ήταν δραματική. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί συνομήλικοι μου, δουλεύουν για 400 και 500 ευρώ. Υποτίθεται 4ωρα, αλλά στην πραγματικότητα δουλεύουν 6ώρα ή 8ωρα σπαστά, χωρίς ρεπό ή αργίες.

Στέκομαι εδώ λοιπόν, για να ζητήσω για αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο καλύτερους μισθούς αλλά κάτι πολύ σημαντικότερο:

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Αξιοπρέπεια, ώστε να μη δουλεύουν για μαύρα. Να μη δουλεύουν ανασφάλιστοι, να μην κρύβονται, όταν στο μαγαζί που δουλεύουν μπαίνει κάποια ελεγκτική αρχή.

Στέκομαι εδώ, για να νιώσουν ότι στο 12ο Συνέδριο της ΝΔ, ακούγεται η φωνή τους.

Η φωνή, όσων δουλεύουν σκληρότερα από ποτέ, αλλά παραμένουν φτωχοί. Και αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους, να μη μπορούν να κάνουν όνειρα για οικογένεια. Να μη μπορούν να πάνε διακοπές ή δεν έχουν για επαρκή θέρμανση.

 Για αυτούς τους ανθρώπους ήρθα να μιλήσω σήμερα. Για όσους νιώθουν ότι δεν υπάρχει καμιά προοπτική, Για όσους πιστεύουν ότι «όλοι ίδιοι είναι» και κανείς δε μιλά ή δεν κάνει τίποτα για αυτούς.

Είμαι εδώ κ. Πρόεδρε,

για να σας ζητήσω εκ μέρους αυτών των ανθρώπων να τους εμπνεύσετε. Δίνοντας χώρο στα ψηφοδέλτια, σε νέα πρόσωπα σε ανθρώπους που νιώθουν τα πάθη της κοινωνίας και δεν κουβαλούν τα βάρη της χρεοκοπίας.

Ανθρώπους που κάνουν στη ζωή τους πράξη την ιδρυτική διακήρυξη της Παράταξης:

> Καθοδηγούν, αντί να καταδημαγωγούν, εκπροσωπούν, αντί να καταδυναστεύουν.

> Σαρώστε τα πάντα, για να κάνουμε μια νέα αρχή. Αυτό ζητούν οι πολίτες.

Φίλες και Φίλοι, εκτός όμως από αυτούς τους ανθρώπους, που σήμερα νιώθουν αποκλεισμένοι, υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι. Υπάρχει ένας κόσμος που εξελίσσεται και αλλάζει. Και μαζί του παραδοσιακές αξίες της ζωής, αποκτούν διαφορετικό νόημα. Σήμερα, η έννοια Ελευθερίας μεταβάλλεται. Από το δικαίωμα να είναι κανείς αυτόνομος και ανεξάρτητος, περνάμε στο δικαίωμα της πρόσβασης, της συμμετοχικότητας και της βελτίωσης δια μέσου του διαμοιρασμού.

Το να μοιράζεται κανείς το σπίτι του ή το αυτοκίνητο του, έγινε επιχείρηση στις μέρες μας και φέρνει έσοδα. Η γνώση αλλάζει προσανατολισμό. Η αποκλειστική κατοχή της γνώσης παύει να είναι μια δύναμη, που κάποιος την κατέχει, εις βάρος του άλλου. Εξελίσσεται σταδιακά σε μια κοινή εμπειρία, που προσφέρεις σε άλλους ανθρώπους, με στόχο και αυτοί να βελτιώσουν τη ζωή τους.

Η ισχύς αλλάζει υφή. Πλέον ισχυρός δεν είναι αυτός που κάθεται στην κορυφή μιας ιεραρχικής πυραμίδας, αλλά όποιος συμμετέχει σε πολλά δίκτυα. Η αντίληψη για την κοινωνία είναι διαφορετική. Σήμερα οι πολίτες είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι για το περιβάλλον, τα ζώα και την κοινή μας συνύπαρξη στον κόσμο. Με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια συνείδηση κοινού μέλλοντος, πέρα από συμβατικά σύνορα. Όλους αυτούς τους ανθρώπους, θα τους βρει κανείς στο διαδίκτυο, τα Πανεπιστήμια, τις start up.

Είναι το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, που ταξιδεύει πολύ, παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις από το κινητό του, και έχει απαιτήσεις.

Όχι μόνο για μισθούς, αλλά για αξιοκρατία.

Καθημερινά συναντώ ολοένα και περισσότερους. Από γιατρούς με σπουδές, που παίρνουν ψίχουλα στο ΕΣΥ– και αναζητούν ευκαιρίες στα Εμιράτα ή τη Γερμανία  μέχρι τεχνίτες που βρίσκουν πελάτες μέσα από εφαρμογές στο διαδίκτυο συνεχίζουν όμως να δουλεύουν σκληρά και στο τέλος της ημέρας το κράτος να τους παίρνει τα μισά μέσω της υπερφορολόγησης.

Τι περιμένουν όμως όλοι αυτοί από εμάς;

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ:

Καλύτερα σχολεία.

Με ξένες γλώσσες, γνώσεις προγραμματισμού και ψηφιακές δεξιότητες. 

Περιμένουν δημόσια Πανεπιστήμια, ανοιχτά, ασφαλή και αξιολογημένα. Περιμένουν μια Πατρίδα που στηρίζει τις περισσότερες γεννήσεις, προστατεύει τα σύνορα της, έχει σύγχρονη αντίληψη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και διδάσκει στα σχολεία το ρόλο του πολίτη.

Ονειρεύομαι κ. Πρόεδρε, πως σε 4 χρόνια να μπορώ να λέω σε ανθρώπους που έπεισα να σας στηρίξουν, πως πια ζούμε σε μια Ελλάδα που νιώθει σίγουρη για την ταυτότητα της.

Γιατί η Κυβέρνηση του Κ.Μητσοτάκη, φρόντισε μέσα από την Παιδεία, να εξοστρακίσει το λαϊκισμό και τις εθνικές ανασφάλειες. Σ’ ένα κόσμο που βιώνει τα αδιέξοδα της παγκοσμιοποίησης και πληρώνει τις μεγάλες ανισότητες, οφείλουμε να δηλώνουμε περήφανοι ως Έλληνες.

Γιατί η Ελληνικότητα από αρχαιότατων χρόνων δε βασίζεται στο δίκαιο του αίματος, αλλά στην Παιδεία, και σ’ αυτό που ο Ελύτης περιγράφει ως «ένα τρόπο να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα».

Και αυτό τον τρόπο, πρέπει να τον υπερασπιστούμε σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου έχει ανθίσει. Είναι ο δεσμός που δίνει λόγο ύπαρξης σ’ αυτό το Έθνος. Στη Μακεδονία. Στη Β.Ήπειρο. Στην Κύπρο. Σε όλη τη διασπορά.

Όπου υπάρχουν Έλληνες στην ψυχή.

Φίλες και φίλοι κλείνω, 

υπενθυμίζοντας σε όλους το εξής. 

Αυτή η παράταξη δεν είναι ο χώρος μόνο όσων έχουν λύσει τα προβλήματα τους. Αλλά είναι ο φυσικός χώρος όσων αγαπούν την Πατρίδα, το Έθνος και θυσιάζουν πράγματα για να κάνουν τις ζωές μας καλύτερες. Εμείς είμαστε εδώ για να ενώνουμε και όχι για να διχάζουμε.

Είμαστε η παράταξη που υπερασπίζεται την Αριστεία, αλλά φροντίζει να μη μένει κανείς πίσω. Είμαστε η παράταξη που προωθεί τους καλύτερους, αλλά δίνει όλη την προσοχή της στους πιο αδύναμους. Εμείς δε θέλουμε ένα κόσμο περιχαρακωμένο σε τάξεις, εμείς θέλουμε μια κοινωνία που να μπορεί καθένας να πηγαίνει κόντρα στη μοίρα του και να τα καταφέρνει.

Η κοινωνική κινητικότητα πρέπει να αποκατασταθεί. Γιατί το τέλος της ημέρας, αν νιώθεις ότι μπορείς να γίνεις κάτι καλύτερο από αυτό που είσαι ή από αυτό που ήταν οι γονείς σου σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις όνειρα. 

Και αυτό μας έλειψε πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Ευχαριστώ πολύ.

The post Μίλησα και για σένα. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.