Στην πραγματικότητα ο Πούτιν μας είχε προειδοποιήσει. Ακριβώς δεκατέσσερα χρόνια πριν, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου το 2007, ο Βλ.Πούτιν είχε κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις του, αμφισβητώντας το δικαίωμα των χωρών του ανατολικού μπλοκ σε ασφάλεια και ευημερία. Η Δύση τον αγνόησε και πίστεψε, πως μπορεί απρόσκοπτη να συνεχίσει την προσέγγιση της με τις χώρες της περιοχής, εκτίμηση που αποδείχθηκε λάθος.

Με την ομιλία του, ο Ρώσος ηγέτης ουσιαστικά αποδέχθηκε πως φοβάται την επέκταση της Δύσης, υπογραμμίζοντας πως η μετασοβιετική δομή ασφαλείας στην Ευρώπη ουσιαστικά ντροπιάζει το καθεστώς της χώρας του και δημιουργεί ανασφάλεια. Απευθυνόμενος στον κόσμο επιχείρησε να αναδείξει τα πραγματικά κίνητρα της Δύσης, που κατά την εκτίμηση του είναι η επίθεση στα ρωσικά συμφέροντα, αποδομώντας ιστορικά, πολιτισμικά και οικονομικά την Ουκρανία και το δικαίωμα της στην ανεξαρτησία. Ο ίδιος εμφανίστηκε υπό τον μανδύα του Ρώσου πατριώτη και ως διάδοχος μιας μετασοβιετικής αυτοκρατορίας που διατηρεί ανέπαφο το δικαίωμα παρέμβασης επί των πρώην αποικιών της, απευθυνόμενος στο παγκόσμιο ακροατήριο, δε δίστασε ακόμα και να αναθεωρήσει τη διεθνή αρχιτεκτονική ασφαλείας, που η ίδια η ΕΣΣΔ συνδιαμόρφωσε. Τα ίδια θεμέλια του ΟΗΕ για δέσμευση στην προστασία της εδαφικής ακεραιότητας.

Πρακτικά, η αναγνώριση των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ αποτελεί de facto κήρυξη πολέμου, μιας και τα σύνορα δεν είναι διμερώς αναγνωρισμένα και όποιος επιχειρήσει να τα υπερασπιστεί θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τις ρωσικές δυνάμεις. Αυτή του η στάση, αποτελεί μια ουσιαστική αλλαγή στη θέση της Ρωσίας – καθώς μέχρι πρόσφατα ο Πρόεδρος Πούτιν και οι Υπουργοί του μιλούσαν για την ανάγκη διατήρησης στη ζωή των Συμφωνιών του Μινσκ, που αποσκοπούσαν στην προσπάθεια πολιτικής διευθέτησης της κατάστασης στα ανατολικά εδάφη, στη βάση της ομοσπονδιοποίησης.

Η αναθεωρητική αφήγηση του Βλ.Πούτιν όμως, θέτει απροκάλυπτα πια ένα δίλημμα ασφαλείας στην Ευρώπη, θέτοντας σε νέα βάση, όχι μόνο τη σχέση της Δύσης με τη Ρωσία, αλλά ολόκληρο το αμυντικό δόγμα της κεντρικής Ευρώπης, που αποστρατιωτικοποιήθηκε επαναπαυόμενο στο «τέλος της Ιστορίας». Κυρίως όμως, το διάγγελμα του Ρώσου προέδρου συνιστά το τέλος των ψευδαισθήσεων της Ευρώπης. Το φάντασμα του αυταρχισμού είναι εδώ, υπενθυμίζοντας στους Ευρωπαίους πως η ιστορία εάν δε διδάσκει, επαναλαμβάνεται. Και η γηραιά ήπειρος έχει πληρώσει βαρύ τίμημα κατευνασμού αυταρχικών ηγετών.

Και ένα τελευταίο σχόλιο που αφορά την Ελλάδα. Η ρητορική του Ταγίπ Ερντογάν προέρχεται από την ίδια αυταρχική ρητορική μήτρα με αυτή του Βλ.Πούτιν. Το μόνο που διαφοροποιεί τις δύο περιπτώσεις είναι η αντίδραση της Δύσης. Κι’ αυτό ας το συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα και να λάβουμε τα μέτρα μας.

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα news247.gr στις 22.02.2022

The post Ένα επικίνδυνο παράλληλο σύμπαν appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Ελλείψει φυσικών συνόρων με τη Δύση, οι επιτελείς στη Μόσχα θεωρούν πως το ρόλο αυτό “θα πρέπει” να παίζουν μια σειρά από κράτη δορυφόρους (Λευκορωσία, Ουκρανία, Καζακστάν, Γεωργία), λειτουργώντας ως μια ζώνη ασφαλείας πέριξ της ρωσικής επικράτειας. Κατά συνέπεια, ο έλεγχος των ηγεσιών των χωρών αυτών αποτελεί μια αυτονόητη επιλογή, καθώς σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με πτυχές της ρωσικής αμυντικής στρατηγικής. Έχοντας καταφέρει να απολέσει τον έλεγχο επί των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας, το διάδοχο κράτος της ΕΣΣΔ, αρνείται να αποδεχθεί τη μετασοβιετική πραγματικότητα. Έτσι, εάν πραγματοποιήσει κανείς μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο θα εντοπίσει ειδήσεις για συγκέντρωση στρατιωτικών στρατευμάτων στα σύνορα με την Ουκρανία με στρατηγική συνέπεια κάθε εξάμηνο από το 2014 και έκτοτε. Αυτές οι εκφράσεις αντίδρασης δεν είναι τίποτε άλλο, παρά βρυχηθμοί μιας ηγεσίας που απαιτεί σεβασμό. Το Κρεμλίνο απειλεί συχνά με περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης, καθώς θεωρεί ευθεία απειλή προς τα ζωτικά του συμφέροντα την παρουσία κάθε δυτικού θεσμού, πόσο μάλλον στρατιωτικού, στο μαλακό υπογάστριο των ρωσικών συμφερόντων.

Στον αντίποδα, έπειτα από δεκαετίες τυφλής προσήλωσης στον φιλελεύθερο ιδεαλισμό και την ιδέα πως με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης εξέλειψαν οριστικά και οι κίνδυνοι για τη Δύση, ο Λευκός Οίκος μοιάζει να συνειδητοποιεί πόσο ρεαλιστική είναι η αντίδραση της Ρωσίας στα πολυετή ανοίγματα των αμερικανικών ηγεσιών. Με την εξαίρεση της προεδρίας Τραμπ, οι ΗΠΑ με συνέπεια υποστήριζαν ένα κόσμο διαμοιρασμένο σε καλά και κακά κράτη, των οποίων η συμπεριφορά καθορίζεται από τις εσωτερικές συνθήκες και τη συμπεριφορά των ηγεσιών τους. Έτσι φτάσαμε στις ανατροπές των καθεστώτων στο Ιράκ και τη Λιβύη με στόχο να εξαπλωθεί η Δημοκρατία και να υλοποιηθεί η ιστορική νομοτέλεια του “τέλους της Ιστορίας”. Αυτή όμως η αλαζονική προσέγγιση, που σταδιακά εμπότισε και ηγεσίες της Ευρώπης και απέρριπτε οποιαδήποτε ικανότητα αντίδρασης της Ρωσίας, κατέρρευσε με στρατιωτικό κρότο στην Κριμαία.

Ανεξάρτητα από την αναδίπλωση ή μη των ρωσικών δυνάμεων τις τελευταίες ώρες, η πλήρης αποκλιμάκωση δε θα είναι μια αναίμακτη υπόθεση. Με δεδομένα τα αντιρωσικά αισθήματα της ουκρανικής κοινωνίας και τη διάθεση της πολιτικής ηγεσίας να προχωρήσει η προσέγγιση με τη Δύση, η Μόσχα θα συνεχίσει τις πιέσεις της για να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη. Κι όσο κι αν οι ΗΠΑ επιμένουν να εμφανίζονται διαλλακτικοί για μια διπλωματική λύση, τα περιθώρια μιας νέας υποχώρησης από το πεδίο, όμοιας της Καμπούλ, είναι πολύ στενά για τον Λευκό Οίκο. Το μόνο βέβαιο είναι πως το ΝΑΤΟ επανήλθε στη δημόσια συζήτηση μετά από αρκετά χρόνια, που έστεκε “εγκεφαλικά νεκρό”.

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα news247.gr στις 16.02.2022.

The post Η μεγάλη εικόνα και το μήνυμα της Ρωσίας appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Εξ’ Ανατολάς, το πρόβλημα είναι γνωστό. Η Τουρκία αποτελεί αναθεωρητική δύναμη, που αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία και εκπαιδεύεται σε πραγματικές συνθήκες σε αρκετά στρατιωτικά πεδία. Στα βόρεια, μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, τα πάθη δεν έχουν κατευναστεί και ο αναθεωρητισμός υποβόσκει, ενώ στο Νότο, η Αραβική Άνοιξη συνέβη μόλις δέκα χρόνια πριν, υπενθυμίζοντας τα αδιέξοδα της δυτικής παρέμβασης εκεί.

H γεωγραφία ήταν πάντα ένα είδος φυλακής. Καθορίζει τι είναι ή τι μπορεί να είναι ένα έθνος, προσφέροντας οφέλη, αλλά και εμπόδια. Κι’ αυτό το πληρώνουμε στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα αποκτώντας πολεμικά αεροσκάφη με χαρακτηριστικά πέμπτης γενιάς, η χώρα εξαγοράζει προστασία.

Το δικαίωμα δηλαδή να μπορεί να αναπτυχθεί, δίχως τον κίνδυνο παραβίασης των συνόρων της. Αφενός η αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία και αφετέρου η δυναμική των νέων οπλικών συστημάτων, εγγυώνται πως όποιος επιχειρήσει να διεκδικήσει ελληνικό έδαφος θα υποστεί υψηλό κόστος, μιας και τα νέα αεροσκάφη προσφέρουν στρατηγικά πλεονεκτήματα, που δεν είναι αμελητέα.

Με ακτίνα δράσης περίπου 1.850 χιλιόμετρα και ισχύ πυρός που ξεπερνά κάθε ιστορικό προηγούμενο, μπορούν να καλύψουν επαρκώς τον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του FIR Αθηνών μέχρι την Κύπρο και παράλληλα λόγω της μεγάλης ικανότητας μεταφοράς όπλων να απειλήσουν στόχους σε βάθος ακόμα και 100 χιλιομέτρων.

Όσο όμως κι’ αν η επικαιρότητα επιβάλει τέτοιου είδους μιλιταριστικές αναφορές, το πολιτικό πρόβλημα δεν κρύβεται κάτω από το χαλί. Ο ετήσιος αμυντικός προϋπολογισμός της Ελλάδας έφθασε τα 5,5 δισ. ευρώ το 2021, καταγράφοντας αύξηση 41% σε σύγκριση με το 2020. Παρά το γεγονός πως η χώρα μας πέρασε μια δεκαετή οικονομική κρίση, η χώρα μας παραμένει δεύτερη σε αμυντικές δαπάνες εντός ΕΕ, ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Κι’ όλα αυτά, ως αποτέλεσμα των διλημμάτων ασφαλείας που αντιμετωπίζει, και της αποτυχίας των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ομονοήσουν στην από κοινού προστασία των εξωτερικών συνόρων.

Είναι μάταιο όμως να ζητά κανείς περισσότερα από μια Ευρώπη που αρνείται πεισματικά εδώ και μια εικοσαετία να σταματήσει να εξάγει όπλα σε όσους παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο. Ο ρεαλισμός επιβάλει να αποδεχθούμε, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση ποτέ δε δεσμεύτηκε σε βάθος για κοινή εξωτερική διάσταση, ούτε τα μέλη της συμφώνησαν σε αυτό. Ακόμα και το άρθρο 42 της Συνθήκης της Ε.Ε. για την περίπτωση που ένα κράτος – μέλος δεχθεί επίθεση από τρίτη χώρα αποτελεί μεν μια σαφή αναφορά, αλλά δίχως τον αναγκαίο μηχανισμό εφαρμογής.

Πρέπει να τελειώνουμε με τις ψευδαισθήσεις και να προστατέψουμε τους εαυτούς μας. Το κόστος απόκτησης αμυντικού εξοπλισμού είναι ένα κόστος που θα συνεχίζουμε να παίρνουμε για χρόνια. Αποτελεί άλλωστε τη μοναδική ασπίδα προστασίας της ευημερίας των Ελλήνων και δίνει το περιθώριο σε όλους μας να διεκδικούμε καλύτερη Παιδεία, καλύτερη Υγεία και περισσότερη Ελευθερία. Δίχως ασφάλεια, δεν υπάρχει ευημερία. Και δυστυχώς αυτή έχει κόστος.

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα news247.gr στις 20/01/2022.

The post Rafale: Απάντηση στη γεωγραφία appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Προφανώς, η παραπάνω ιεράρχηση διαφοροποιείται, όταν ξεσπούν κρίσεις. Τότε το ενδιαφέρον για τα γεγονότα μεγεθύνεται και η αναζήτηση για εξελίξεις σε συγκεκριμένα σημεία του πλανήτη, αυξάνεται. Όσο περισσότερο εμπλέκεται δε μια χώρα σ’ αυτή την κρίση, τόσο περισσότερο κατακόρυφα αυξάνεται και το ενδιαφέρον της κοινωνίας που την απαρτίζει. H ανάδειξη αυτής της παρατήρησης σε αξίωμα, μας οδηγεί σε παράπλευρα -πλην χρήσιμα- συμπεράσματα.

Τα περιθώρια ελιγμών ενός πολιτικού ηγέτη στην εσωτερική ατζέντα είναι πεπερασμένα. Είτε επειδή σ’ αυτά έχει τοποθετηθεί ενδελεχώς προεκλογικά, είτε λόγω της συνειδητοποίησης -έπειτα από την ανάληψη των καθηκόντων του- πως η πραγματική δυνατότητα παρεμβάσεων του είναι είτε περιορισμένη, είτε μακροπρόθεσμη· λόγω δημοσιονομικών δεσμεύσεων ή «εκλογικών μαθηματικών».

Από την άλλη, το γεγονός πως η εσωτερική ατζέντα διέπεται πολλές φορές από συγκεκριμένους περιορισμούς, αναδεικνύει τη διεθνή αρένα ως ένα πεδίο με μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων για πολιτικούς ηγέτες που θέλουν να διαμορφώσουν ένα ισχυρό προφίλ. «Αν δεν υπήρχαν τα Falklands, ίσως μετά από λίγους μήνες να μην υπήρχε Margaret Thatcher», ενώ αντίστοιχες δοκιμασίες θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως ίσως πέρασαν ο Tony Blair, o George.W. Bush ή ακόμα και ο Barack Obama, όταν απέναντι στις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής κρίσης στην αμερικανική οικονομία έστρεψε το βλέμμα της χώρας στην Αραβική Άνοιξη και την εξόντωση του Osama bin Laden.

Μια κρίση σε διεθνοπολιτικό επίπεδο δημιουργεί συνθήκες που ευνοούν τις ριζοσπαστικές αλλαγές περιορίζοντας το πολιτικό κόστος και παράλληλα διευρύνει τα μέσα που μπορεί να έχει στη διάθεση του ένας πολιτικός για την υλοποίηση στρατηγικών επιλογών. Στην ουσία, μπορεί να εξελιχθεί σε ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, ώστε να προχωρήσει σε σημαντικές κινήσεις, που υπό άλλες συνθήκες δε θα μπορούσε υπό το φόβο του πολιτικού κόστους.

Καταδικασμένη να επιβιώνει σε μια περιοχή γεμάτη δαίμονες, η Ελλάδα σήμερα προσπαθεί να βρει βηματισμό μετά από δέκα χρόνια κρίσης χρέους. Το 2020 θα τη βρει με περιορισμένες δημοσιονομικές δυνατότητες, ανάγκη αναβάθμισης του στρατιωτικού της εξοπλισμού, ενώπιον μιας διαρκούς μεταναστευτικής κρίσης και για ακόμα μία φορά αντιμέτωπη με τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η προσπάθεια του Tayip Erdogan να επιβάλει μαξιμαλιστικές θέσεις κόντρα στο Διεθνές Δίκαιο, προσέφερε στον Πρωθυπουργό Κυριάκου Μητσοτάκη την ευκαιρία να διεθνοποιήσει το πρόβλημα, να κερδίσει τη δημόσια στήριξη της ευρωπαϊκής ηγεσίας και να ισχυροποιήσει το διεθνές προφίλ του, ιδιαίτερα μέσα από τη συζήτηση για την επόμενη ημέρα του ΝΑΤΟ.

Κι’ όμως, η χρονική στιγμή που αυτή η κρίση ξεσπά, δεν πρέπει να περάσει ανεκμετάλλευτη από την Ελλάδα. Όχι μόνο για ριζική αναδιοργάνωση του στρατεύματος κόντρα στα τοπικά συμφέροντα και επαναπροσδιορισμό της στρατιωτικής θητείας, αλλά ολιστικότερα. Η μόχλευση που μπορούν να προκαλέσουν τα διεθνή γεγονότα ανοίγει ένα μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας για τη χώρα, ώστε να ανακτήσει μέρος του διεθνούς πολιτικού της κεφαλαίου και να διεκδικήσει έμπρακτη στήριξη από το διεθνές περιβάλλον,  ως πυλώνας σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Οι χειρισμοί του Tayip Erdogan στο ενεργειακό πεδίο και η έμπνευση του να συνάψει μια αμφισβητούμενου κύρους συμφωνία με το σημερινό καθεστώς της Τρίπολης, υπενθύμισε σε όλους μας, πως η Λιβύη δεν είναι όσο μακριά νομίζουμε. Είναι προς τα ζωτικά συμφέροντα της πατρίδας μας να την έχει ψηλά στο χάρτη των διεθνών προτεραιοτήτων της, σε βαθμό αντίστοιχο με εκείνο των βορείων συνόρων της.

Ο άξονας Ιερουσαλήμ – Λευκωσία – Κάιρο – Αθήνα, διαμορφώνει μια αλυσίδα κρατών με σημαντική επίδραση στις εξελίξεις της περιοχής και μοναδικές ευκαιρίες συνεργασίας και παρέμβασης, τις οποίες η χώρα μας πρέπει να υλοποιήσει στρατηγικά με όρους έξυπνης ισχύος. Η Ελλάδα οφείλει να επενδύσει σε όσα μέσα χρειάζονται ή να αναζητήσει διεθνώς όσα μέσα απαιτούνται για να αποκτήσει βάθος αυτή η συνεργασία και να επεκταθεί περαιτέρω. «Καμία καλή κρίση δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη», σημειώνουν μερικά από τα καλύτερα εγχειρίδια στρατηγικής επικοινωνίας.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία της Ελλάδας,  έχει μια μοναδική δυνατότητα να εκμεταλλευτεί την κρίση που δημιουργεί η τουρκική πλευρά και να ανακτήσει το διπλωματικό κεφάλαιο που απώλεσε την τελευταία εικοσαετία στην περιοχή της Μεσογείου. Να επενδύσει τα μέγιστα και πολυεπίπεδα στην αποτρεπτική ισχύ της χώρας και τις διεθνείς συνεργασίες με τις φίλιες δυνάμεις της περιοχής, με όποιο κόστος. Η εξασφάλιση της εθνικής ασφάλειας άλλωστε, προηγείται οποιουδήποτε εφήμερου οικονομικού μερίσματος.

*Το κείμενο αποτελεί μέρος της σειράς αναλύσεων του Ινστιτούτου Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Αμυντικών Αναλύσεων για το 2020 με τίτλο: “Εμείς και ο Κόσμος το 2020”.

The post Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Το ενθαρρυντικό είναι πως oι κοινωνίες αρχίζουν σταδιακά να αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για θυσίες προς όφελος του μετριασμού των συνεπειών της αλλαγής του Κλίματος. Όχι πάντα όμως. Όχι με κάθε κόστος, όπως απέδειξε και η εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων». Και αυτό είναι το λάθος με την υπόθεση της Σουηδής ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ, που αυτές τις ημέρες κατακλύζει το διεθνή Τύπο.

Η ιστορία της είναι ελκυστική. Ένας γνωστός Σουηδός περιβαλλοντικός ακτιβιστής – επιχειρηματίας συναντά μια 16χρονη διαδηλώτρια έξω από το Κοινοβούλιο. Εμπνέεται, ανεβάζει τη φωτογραφία της στα social media και από εκεί ξεκινά μια παγκόσμια καμπάνια με τίτλο «Δεν έχουμε χρόνο». Το αφήγημα αποδείχθηκε τόσο πετυχημένο μάλιστα, που σύντομα έγινε και προσοδοφόρο.

Έφηβη, στο φάσμα του αυτισμού, με δομημένο λόγο και φιλοδοξία να αλλάξει τον κόσμο. Ποιος να τα βάλει με τη Γκρέτα δημόσια; Πως να τολμήσει κάποιος να αντιπαρατεθεί ευθέως μαζί της για την απλοϊκότητα με την οποία προτείνει μποϊκοτάζ των αεροπορικών ταξιδιών; Κανείς ορθολογικός.

Το 1516 ο Τόμας Μορ επινόησε τη λέξη ου-τοπία, η οποία στην αγγλική εκφορά δεν απέχει και πολύ από τη λέξη ευ-τοπία. Η λεπτή διαχωριστική γραμμή όμως που χωρίζει τα δύο νοήματα, αποτυπώνει μια εκπληκτική αμφισημία ικανή να θυμίζει τις τόσες αποτυχημένες προσπάθειες για ουτοπικές κοινωνίες.

Σήμερα, το υβρίδιο περιβαλλοντικού κοινοτισμού που προωθεί το κίνημα του οποίου πρόσωπο είναι η Γκρέτα, θυμίζει τους Λουδίτες που πολεμούσαν τη Βιομηχανική Επανάσταση. Δεν μπορεί να έχει καλύτερη τύχη. Μπορεί όμως να προκαλέσει μεγαλύτερα προβλήματα, μιας και πλέον υπάρχουν ισχυρότερα εργαλεία προπαγάνδας.

Αν τα ισχυρά συμφέροντα καθαρής ενέργειας που στηρίζουν το κίνημα που προωθεί τη Γκρέτα, έχουν αποφασίσει πως αυτή είναι η στρατηγική τους, τότε υπάρχει πρόβλημα. Δε θα αργήσει η ώρα που η απλοϊκότητα της προσέγγισης αυτής, θα γυρίσει μπούμερανγκ. Η αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής δε θα έρθει μέσα από την απόρριψη ενός μέρους της τεχνολογικής εξέλιξης και της επιστροφής στα ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως στο Μεσαίωνα. Το «εμπρός πίσω», δε θα σώσει το μέλλον του πλανήτη.

Η λύση στο πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής θα έρθει από το μέλλον. Θα έρθει από την ανθρώπινη διάνοια και τη στήριξη της Έρευνας και της Καινοτομίας. Η εξέλιξη είναι η μόνη προδιαγεγραμμένη πορεία του ανθρώπου. Άλλωστε, αν έχουμε τη δυνατότητα σήμερα να αντιλαμβανόμαστε πως κάτι πάει λάθος με το Κλίμα στον πλανήτη, είναι επειδή η επιθυμία για πρόοδο δεν υπέκυψε κάποτε στο λουδιτισμό. Οι λύσεις θα έρθουν μέσα από την Τεχνολογία.

*To κείμενο δημοσιεύθηκε στο Liberal.gr

The post Η Γκρέτα ως κίνδυνος. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Ήταν η εποχή που οι ηγέτες της Δύσης επιχειρούσαν να πείσουν τους σοβιετικούς να συναινέσουν στην ενοποίηση της Γερμανίας εντός του ΝΑΤΟ. Το αντάλλαγμα ήταν η δέσμευση για μη επέκταση της βορειοατλαντικής συμμαχίας προς ανατολάς, σε μια προσπάθεια να καθησυχαστούν οι ανησυχίες ασφαλείας της Μόσχας.

Από εκείνη τη στιγμή, μέχρι σήμερα, έχουν πολλά αλλάξει. Η Γερμανία ενώθηκε. Η ΕΣΣΔ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κατέρρευσαν. Το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε και η διάδοχος Ρώσία «δεν είναι Σοβιετική Ένωση». Αν θέλουμε όμως η ανάλυση μας να είναι ρεαλιστική, οφείλουμε σ’ αυτό το σημείο να αφήσουμε τις ψευδαισθήσεις στην άκρη. Η Μόσχα μπορεί να μη συνιστά πια συστημικό κίνδυνο, ωστόσο παραμένει ένας από τους βασικούς παίκτες του διεθνούς συστήματος.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, έγραψα στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» της 29ης Ιανουαρίου, το παρακάτω κείμενο:

Σε ένα διεθνές σύστημα που είναι εξ’ ορισμού ανταγωνιστικό, τα κράτη είναι αναγκασμένα να διεκδικήσουν την ασφάλεια τους στη διεθνή αρένα. Κατά συνέπεια, όταν αισθανθούν πως απειλούνται, αντιδρούν. Όταν συνεπώς η Δύση ενέτεινε την προσπάθεια της να προσεταιριστεί την Ουκρανία, θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς πως η Ρωσία δε θα αντιδρούσε. Και αντέδρασε. Μπορεί η αντίδραση της να μην ήταν σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο, ωστόσο θα ήταν λάθος να ισχυριστούμε πως ήταν μη αναμενόμενη.

Πριν τα γεγονότα της Κριμαίας το 2014, η Ρωσία αποδέχθηκε σχεδόν δίχως αντίδραση την ένταξη της Αλβανίας και της Κροατίας στο ΝΑΤΟ. Tο 2016 όμως, ρωσικές μυστικές υπηρεσίες φέρονται να έπαιξαν ρόλο στην αποτυχημένη προσπάθεια ανατροπής της Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου, με τη χώρα να εντάσσεται τελικά την επόμενη χρονιά στη βορειοατλαντική συμμαχία.

Τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία επιχειρεί μεθοδικά και με διάφορους τρόπους να επηρεάσει τις εξελίξεις στα Βαλκάνια. Με βασικό πεδίο δράσης τη Σερβία, ρωσικά συμφέροντα έχουν εμπλοκή σε όλες τις χώρες, με τη δυναμική τους να είναι ιδιαίτερα εμφανής στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και την ΠΓΔΜ. Η επιχείρηση πρόσδεσης της γειτονικής χώρας στους δυτικούς θεσμούς, είναι μια εξέλιξη που το Κρεμλίνο δεν είδε ποτέ θετικά. Και πιθανότατα επιχείρησε να την αποτρέψει.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα, όσων ήταν υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, ήταν πως η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, κλείνει ένα κενό ασφαλείας στην περιοχή και ενισχύει τη διακρατική συνεργασία και την ειρήνη στην περιοχή. Υπάρχει όμως και μια αντίστροφη ανάγνωση. Αν κάτι μας διδάσκει η υπόθεση της Ουκρανίας, είναι πως μετά την προσπάθεια ανάσχεσης της ρωσικής επιρροής στη χώρα, ακολούθησε η κατάληψη της Κριμαίας και η ουσιαστικά αυτονόμηση των περιοχών του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ.

Η εξάπλωση του ΝΑΤΟ συνεπώς προς ανατολάς, κατά παράβαση των ιστορικών δεσμεύσεων προς τους Σοβιετικούς, δεν έφερε απαραίτητα ειρήνη. Αντίθετα, αποτελεί σήμερα ένα βασικό ζήτημα για την παγκόσμια ασφάλεια. Δεν είναι παρακινδυνευμένο να ισχυριστεί κανείς λοιπόν, πως στην ουσία έδωσε το έναυσμα στο Ρώσο Πρόεδρο να εντείνει τις επεκτατικές του βλέψεις. Συνεπώς, αν ακολουθήσουμε τη ρεαλιστική θεώρηση μέχρι τέλους, δε θα πρέπει να προκαλέσει έκπληξη στο μέλλον, μια ρωσική αντίδραση στη νατοϊκή ολοκλήρωση στα Βαλκάνια. Άλλωστε σχεδόν ταυτόχρονα με την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, ο Ρώσος Πρόεδρος έγινε δεκτός από περισσότερους από 100.000 Σέρβους στο Βελιγράδι.

Αν και η τακτική της Ρωσίας -σε περιοχές εκτός του μαλακού της υπογαστρίου- φαίνεται να περιορίζεται λόγω πόρων και ισχύος στην αποκόμιση οφελών διά μέσου της έντασης των εσωτερικών διχασμών και της ανάδειξης των αποτυχιών της Δύσης, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως τα Βαλκάνια είναι μια διαφορετική περίπτωση. Υπήρξαν πάντοτε ευάλωτα σε εθνικισμούς και το αποτύπωμα του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία αλλά και της επέμβασης στο Κόσοβο είναι ακόμα εμφανές. Πόσο μάλλον, όταν στα μάτια της τοπικής κοινής γνώμης, η Ρωσία παραμένει ένα ισχυρό ανάχωμα προς τη Δύση.

The post Οι Πρέσπες αλλιώς. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Δέκα χρόνια μετά, όλα είναι λιγότερα. 40% λιγότερο το εισόδημα για κάθε οικογένεια. Λιγότερη ασφάλεια για όλους. Λιγότερη αισιοδοξία για το μέλλον. Το μόνο που αυξήθηκε είναι οι φόροι, το άγχος να τους πληρώσεις και ο αριθμός των Ελλήνων που έφυγαν στο εξωτερικό. 430.000 Έλληνες πέρασαν τα σύνορα, ενώ κι’ από εκείνους που μείναμε, 7 στους 10 δηλώνουν πως δεν είναι αισιόδοξοι, ότι η ζωή τους θα βελτιωθεί άμεσα.

Οι άνθρωποι που αποτελούσαν την μεσαία ή την εργατική τάξη και είχαν στόχο τα παιδιά τους να ζήσουν καλύτερα, σήμερα είναι θυμωμένοι. Και ταπεινωμένοι, γιατί βλέπουν την εξάρτηση τους από το κράτος να μεγαλώνει.

Η Νέα Δημοκρατία διεκδικεί στις επόμενες εκλογές, την τελευταία ευκαιρία για αναδόμηση της χώρας σε κάθε επίπεδο. Οι πολίτες έχουν ήδη χάσει την υπομονή τους. Εμπιστεύονται δύσκολα και δεν ελπίζουν ότι πολλά μπορούν να αλλάξουν. Η ανάγκη για ίδιους κανόνες για όλους είναι επιτακτική.

Αν υπάρχει ένας εχθρός σήμερα, στον οποίο πρέπει να ορθώσουμε ανάστημα, είναι εκείνοι που διαμορφώνουν στους συσχετισμούς υπέρ τους, αδιαφορώντας για τους πολλούς. Διότι αυτοί που απέτυχαν, στην πλειοψηφία τους, δεν πήγαν στα σχολεία μας και τα παιδιά τους δεν έχασαν εξεταστικές από καταλήψεις. Δεν έμειναν άυπνοι από την αγωνία του πως θα πληρωθεί το ΤΕΒΕ και δεν περίμεναν ώρες στα επείγοντα κάποιου περιφερειακού νοσοκομείου.

Η χώρα θα αλλάξει μέσα από ένα αξιόπιστο σχέδιο σύγκλισης με την Ευρώπη, αλλά θα είναι δίκαιη όταν η κοινωνία ελέγχει ουσιαστικά όσους λαμβάνουν αποφάσεις. Διότι μη γελιέστε. Όσο αποτελεσματικό λοιπόν κι’ αν είναι το σχέδιο του Κ.Μητσοτάκη, η χώρα έχει ανάγκη ευρύτερης κοινωνικής αντιπροσώπευσης. Και αυτό θα συμβεί, μόνο όταν περισσότεροι «κανονικοί» άνθρωποι μπουν στο παιχνίδι.

Στην Ελλάδα, συνήθως το που ζεις, καθορίζει και τις ευκαιρίες που θα έχεις στη ζωή σου. Αυτό πρέπει να αλλάξει, γιατί τα περιθώρια στενεύουν. Σήμερα, που οι γύρω μας αισθάνονται παραγκωνισμένοι, πρέπει να βρούμε το κουράγιο και να διεκδικήσουμε πράγματα για τη γειτονιά μας, το Δήμο και την Πατρίδα μας.

Όπως δε μπορούν να υπάρξουν καθαροί δρόμοι, αν καθένας μας δεν αποφασίσει πως πρέπει να φροντίζει το χώρο μπροστά από το σπίτι του… Έτσι, δε μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία, αν δε διεκδικήσουμε από το κράτος, μεγαλύτερη οικονομική ελευθερία. Μόνο έτσι θα μειωθούν οι ανισότητες, θα αυξηθεί η αλληλεγγύη και θα ενδυναμωθεί η κοινωνική συνοχή. Μόνο όταν «ένας από μας» είναι εκεί, για να υπενθυμίζει τις αγωνίες μας, θα μπορέσει κάτι να αλλάξει.

The post Ένας από μας. appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

The post Αντισταθμιστικά για το μεταναστευτικό appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Το Sputnik, ιδρύθηκε το 2014 και μαζί με το επίσης κρατικό τηλεοπτικό δίκτο Russia Today, έχουν παρουσία σε 100 χώρες, παράγουν περιεχόμενο σε 30 γλώσσες. Με βασικό μότο το «λέει, όσα δε λέγονται», έχει προλάβει στο σύντομο βίο του να χαρακτηριστεί από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ως «μηχανή προπαγάνδας» της ρωσικής κυβέρνησης, επιχειρώντας να εκμεταλλευτεί το αυξανόμενο κλίμα αμφισβήτησης των παραδοσιακών Μέσων.

Στο επίκεντρο της ειδησεογραφίας του Sputnik, έχουν βρεθεί σχεδόν όλοι οι ηγέτες των δυτικών χωρών, με την Ά.Μέρκελ να έχει κατηγορηθεί πως έβγαλε σέλφι με τρομοκράτη του ISIS, ενώ η είδηση πως ένα 13χρονο κορίτσι στη Γερμανία βιάστηκε από μετανάστες, προκάλεσε ένταση και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας από ακροδεξιές ομάδες. Φυσικά οι δύο ειδήσεις αποδείχθηκαν ψευδείς στη συνέχεια, ωστόσο η δουλειά είχε γίνει.

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε η Ισπανική εφημερίδα El Pais και αναρτήθηκε σε επίσημο λογαριασμό του ΝΑΤΟ, το Sputnik ενεπλάκη ενεργά στις τελευταίες ιταλικές εκλογές. Η ανάλυση «1,055,774 posts από 98,191 social media προφίλ», απέδειξε πως τα κείμενα της ιστοσελίδας και η διασπορά τους μέσω δευτερευόντων καναλιών επικοινωνίας, στόχευαν κυρίως να στοχοποιήσουν τους πρόσφυγες για την ανεργία, τον πληθωρισμό και την κοινωνική αποσύνθεση της Ιταλίας.

Βασική επιδίωξη σύμφωνα με την ανάλυση, ήταν να αναρριχηθεί το προσφυγικό στην προεκλογική ατζέντα με σκοπό τη φθορά των παραδοσιακών κομμάτων, αλλά κυρίως την ενίσχυση των ακραίων και ριζοσπαστών στην επόμενη Βουλή. Για να αντιληφθεί κανείς την ισχύ των όσων αναφέρονται παραπάνω, αξίζει να σημειώσουμε, πως το Sputnik κατάφερε να αποτελεί το 2ο επιδραστικότερο Μέσο στη δημόσια συζήτηση της γειτονικής χώρας, μετά την ιταλική έκδοση της The Huffington Post.

Ανάλογη όμως εικόνα, προσέφερε αντίστοιχη μελέτη του Πανεπιστημίου George Washinghton για εμπλοκή του Sputnik και στο καταλανικό «δημοψήφισμα».

Σύμφωνα με αυτή, στον ισπανικό δημόσιο διάλογο, δημιουργήθηκαν δύο βασικές αφηγήσεις. Το 78.2% των μηνυμάτων στα social media αφορούσαν εκείνη υπέρ της καταλανικής απόσχισης και της εικόνας της Ισπανίας ως ένα βίαιο, κατασταλτικό κράτος, ενώ μόλις το 19.2% των μηνυμάτων στα social media ήταν υπέρ των θέσεων της εθνικής ενότητας και της κυβέρνησης Ραχόι. Επιπλέον, μελετώντας κανείς τις 50 πιο δημοφιλείς ειδήσεις την περίοδο του δημοψηφίσματος, αυτές που ήταν υπέρ της ανεξαρτησίας κοινοποιήθηκαν 966.132 φορές, ενώ αυτές που ήταν κατά μόλις 47.321.

Πως όμως το ρωσικό Μέσο καταφέρνει να είναι τόσο επιδραστικό;

Η μέθοδος δημιουργίας περιεχομένου, τουλάχιστον στην ιταλική και την ισπανική εκδοχή, εμφανίζει κοινά στοιχεία: Κείμενα με αμφιλεγόμενες πηγές, θολά στοιχεία, μισές αλήθειες, στρατευμένοι «ειδικοί με εναλλακτικές απόψεις» -κατά προτίμηση δυτικής καταγωγής- και χρήση «ψεύτικων λογαρισμών – bots» που μέσω αλγορίθμων αναπαρήγαγαν το περιεχόμενο σε στοχευμένες περιοχές ρωσικού ενδιαφέροντος. Παντού, προσπάθεια να ερεθίζονται τα συναισθήματα των πολιτών, σε βαθμό που η άποψη τους να καταλήγει σε ολική άρνηση της πραγματικότητας, άγχος και θυμό απέναντι στις κατεστημένες πολιτικές ηγεσίες.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomerg, η λειτουργία του Russia Today και του Sputnik κοστίζει στο ρωσικό κράτος περισσότερα από 300 εκατ. δολάρια ετησίως. Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, ποιο σκοπό εξυπηρετεί μια τέτοιους μεγέθους επένδυση. Πολλοί αναλυτές, υποστηρίζουν πως η Ρωσία έχει υιοθετήσει έναν υβριδικό πόλεμο με σκοπό να αποσταθεροποιήσει τη Δύση και να δημιουργήσει εικόνα παρακμής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ο στόχος είναι διπλός: Η διαμόρφωση μιας καταρρέουσας εικόνας των ανταγωνιστών της Μόσχας και παράλληλα νομιμοποίηση των κινήσεων του Κρεμλίνου, όπως στην περίπτωση απόσχισης της Κριμαίας, μέσα από την ενίσχυση των αυτονομιστικών κινημάτων σε Καταλωνία, Σκωτία κ.α.

Με δεδομένο πως η ρωσική οικονομία παραμένει εύθραυστη και σε απόλυτους αριθμούς σχεδόν 18 φορές μικρότερη από την Αμερικανική, όντας περίπου όσο εκείνες της Ολλανδίας και του Βελγίου μαζί, η αντιπαράθεση στο πεδίο της σκληρής ισχύος είναι εκ προοιμίου άβολη για τη ρωσική πλευρά. Έτσι, η Ρωσία φαίνεται πως υιοθετεί ένα δόγμα πολέμου νέας γενιάς, όπου το βασικό πεδίο μάχης είναι πρωτίστως το μυαλό των δυτικών κοινωνιών. Και δια μέσου της αποσταθεροποίησης τους, να επιτευχθεί σταδιακά η ισορροπία των στρατευμάτων και των εξοπλισμών.

Βασικό όπλο σ’ αυτή νέα μορφή πολέμου, είναι η τακτική των “ενεργών μέτρων”.

Έτσι ονομάζεται -από τη σοβιετική εποχή- η σκόπιμα λανθασμένη πληροφόρηση της κοινής γνώμης, που σκοπό έχει να φθείρει τον αντίπαλο μέσα από τη χειραγώγηση της άποψης του κόσμου, για όσα συμβαίνουν γύρω του.

Την ώρα συνεπώς, που ο Γάλλος Πρόεδρος Εμ.Μακρόν έχει κατηγορήσει ευθέως το ρωσικό δίκτυο για σκόπιμα ψεύδη, η Google υποβαθμίζει τις ειδήσεις του στη μηχανή αναζήτησης της και το Twitter απαγόρευσε τις διαφημίσεις στην πλατφόρμα του, το Sputnik, που από το τέλος του 2015 συνεργάζεται με το ΑΜΕ-ΑΠΕ, αποφάσισε να “μιλήσει” και ελληνικά.

Μοναδικό ερωτηματικό, η γραμμή που θα ακολουθήσει απέναντι σε μια σειρά κορυφαία για τη χώρα μας ζητήματα. Το μόνο σίγουρο, είναι πως ο τρόπος δράσης του αποτελεί ήδη αντικείμενο έρευνας του ευρύτερου κλάδου των διεθνών σχέσεων, σε υπερεθνικό επίπεδο.

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Παραπολιτικά”, το Σάββατο 02.06.2018

The post Το ρωσικό Sputnik αρχίζει να μιλά… ελληνικά appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.

Η ψαλίδα έχει καταφανώς ανοίξει.

Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα, η Ελλάδα δε μπορεί απλά να αναμένει παθητικά το μέλλον· αντιπαραβάλλοντας ευχολόγια κατευνασμού, επικλήσεις στο διεθνές δίκαιο και οχλήσεις σε αμήχανους εταίρους, προκειμένου να συνετισθεί η Τουρκία. Είμαστε αναγκασμένοι πια, με όρους ρεαλιστικής προστασίας του εθνικού συμφέροντος, να αναδομήσουμε συνολικά την Υψηλή Στρατηγική μας απέναντι στην Τουρκία.

Στο περίφημο βιβλίο “Start-Up Nation”, το οποίο περιγράφει το οικονομικό θαύμα του Ισραήλ, ένας εκ των πρώτων high-tech επιχειρηματιών της χώρας, ο Yossi Vardi, σημειώνει πως οι δύο «πατέρες» της ισραηλινής ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας ήταν το αραβικό μποϋκοτάζ και η απόφαση του Charle de Gaulle να σταματήσει την πώληση όπλων στη Μ.Ανατολή. Μέσα από αυτές τις δύο καταστάσεις, η ηγεσία της χώρας του αντιλήφθηκε πως ήταν αναγκασμένη να επενδύσει στη βιομηχανία, αν ήθελε να επιβιώσει συνολικά ως έθνος. Αυτό όμως που ουσιαστικά κατανόησαν έγκαιρα στο Ισραήλ, ήταν πως σ’ ένα άναρχο και ανηλεώς ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα, δε θα υπάρξει ποτέ μια ανώτερη αρχή ικανή να επιβάλει την τάξη. Κατά συνέπεια, αναγνώρισαν πως το «δίκαιο» στις διεθνείς σχέσεις, ήταν πάντοτε ένα δίκαιο της ισχύος.

Μπροστά σε μια τέτοια παραδοχή, η εύκολη απάντηση είναι η καταφυγή σε μια ιλιγγιώδη κούρσα εξοπλισμών.

Ευτυχώς για την εξαντλημένη οικονομικά χώρα μας, δεν είναι η μοναδική. Πέρα από την στρατιωτική αναβάθμιση, κράτη όπως η Ελλάδα, έχουν τρεις επιλογές στρατηγικής εξισορρόπησης. 

Η πρώτη είναι να συνεχίσουν την πορεία τους ως έχει, ευελπιστώντας πως μέσα από την επαναληπτικότητα των διπλωματικών και στρατιωτικών κινήσεων να αμβλυνθούν οι κίνδυνοι για την ασφάλεια του κράτους. Μια επιλογή επικίνδυνη, για μια χώρα που έχει να δοκιμάσει το μηχανισμό της εν μέσω πολεμικής κινητοποίησης, εδώ και δεκαετίες. Η δεύτερη επιλογή εξισορρόπησης, αφορά την επένδυση στη ριζική καινοτομία. Σε μια πλήρη δηλαδή αναδόμηση του κράτους και εκ βάθρων γκρέμισμα όλων των παλαιών σταθερών. Φοβάμαι όμως, πως για αυτή την επιλογή δεν έχουμε πολύ χρόνο, ούτε χρήμα.

Τρίτη επιλογή, είναι να αντιγράψουμε συνειδητά καλές πρακτικές ισχυρών χωρών, εφαρμόζοντας σαρωτικές μεταρρυθμίσεις σε θεσμούς, διπλωματία, αμυντικό δόγμα και παραγωγικό μοντέλο. Να στρέψουμε δηλαδή συντονισμένα ολόκληρη την καθημερινότητα της χώρας, προς εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος. Ακόμα και αν αυτό περιλαμβάνει για παράδειγμα διευκολύνσεις σε ορισμένους παραγωγικούς τομείς, της στρατιωτικής τεχνολογικής ανάπτυξης για παράδειγμα, εις βάρος άλλων περισσότερο παραδοσιακών.

Απώτερος στόχος όλων των παραπάνω επιλογών, είναι να αντιμετωπιστούν οι έξωθεν απειλές, δια μέσου της αύξησης κρατικής ισχύος.

Κράτη που δεν εμφανίζουν αυξημένη κρατική ισχύ αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν σημαντικές εξωτερικές απειλές, θα αντιμετωπίσουν κοινωνικές αναταράξεις στην προσπάθεια να μετασχηματιστούν. Η ενίσχυση της ασφάλειας της χώρας όμως, είναι δεδομένο πως απαιτεί κάποιες θυσίες (συντήρηση υψηλής φορολογίας, αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, υψηλές δαπάνες, αύξηση στρατιωτικής θητείας, προστατευτικές πολιτικές). Όχι πάντως όλες ασύμβατες με τη νέα μεταμνημονιακή Ελλάδα που πρέπει να χτιστεί. Ιδιαίτερα αν φέρει κανείς στο μυαλό του τη σημείωση του τ.Προέδρου της Google και της Alphabet, Eric Schmidt, πως ο καλύτερος διοικητής τανκ στον ισραηλινοσυριακό πόλεμο, έγινε ταυτόχρονα και ένας από τους κορυφαίους μηχανικούς λογισμικού.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Η απροκατάληπτη ανάλυση του συσχετισμού δυνάμεων με την Τουρκία, δείχνει πως πρέπει η Ελλάδα να αλλάξει σε πολλά επίπεδα. Με μια νέα ηγεσία, που δε θα διστάζει να χρησιμοποιεί πατριωτικούς τόνους όταν απαιτείται και μέσω της λογοδοσίας και της διαφάνειας, θα περάσει το τεστ κάθε πολιτικής, που είναι η στήριξη της κοινής γνώμης. Όχι για να την εμπλέξει και να περιορίσει στην πραγματικότητα τις ορθολογικές της επιλογές, όπως συμβαίνει στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες με την ανάδειξη του λαϊκισμού ως κυρίαρχο δόγμα, αλλά για να τις ενισχύσει.

Και να ρωτήσει ευθέως και δίχως συμπλέγματα τον Έλληνα και την Ελληνίδα: Είμαστε αποφασισμένοι να ακολουθήσουμε το υπόδειγμα του Ισραήλ σε κρίσιμους τομείς ανάπτυξης ή θα συνεχίσουμε μια παθητική πορεία, αντιμετωπίζοντας ολοένα και μεγαλύτερους εθνικούς κινδύνους; Κι’ αν καταφέρουμε απαντήσουμε σωστά, ίσως πρέπει να αναγνωρίσουμε κι’ εμείς ως «πατέρες» της σωτηρίας του Έθνους, την αμετροέπεια του Ερντογάν αλλά και την οικονομική κρίση.

The post Μια στρατηγική εθνικής επιβίωσης.  appeared first on Νίκος Λυσιγάκης.