Το κατά Πισσαρίδη ευαγγέλιο

Εάν ανατρέξει κανείς στις σελίδες 2,3 και 4 του Σχεδίου Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία, που συνέταξε η ομάδα του νομπελίστα οικονομολόγου Χριστόφορου Πισσαρίδη, θα βρει μερικούς από τους επιφανέστερους των Ελλήνων στα αντικείμενα που πραγματεύεται. Δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι κορυφαίοι, που να καταλαβαίνουν πως λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος και να διαθέτουν ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Αυτοί είναι. Κάτι σαν εθνική Ελλάδος.

Η πρόταση τους λοιπόν για την αξιοποίηση των 72 δισ. που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση ως αντίδοτο στην πανδημία, είναι ο οδικός χάρτης σύγκλισης της Ελλάδας με τον προηγμένο κόσμο. Για να φτάσουμε όμως σ’ αυτό το σημείο, πρέπει το Σχέδιο Πισσαρίδη να γίνει ευαγγέλιο σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης. Πλέον ξέρουν όλοι που πρέπει να φτάσουμε, σε σημαντικό βαθμό λεπτομέρειας και δε μπορεί να υπάρξει αιτιολογία. Είναι τόσο μεγάλος ο σχεδιασμός λόγω των τεράστιων επιπτώσεων της πανδημίας, που στην ουσία μιλάμε για ένα νέο κυβερνητικό πρόγραμμα σε ένα εντελώς νέο δημοσιονομικό περιβάλλον που διαμορφώνει η έλλειψη 19 δισ. από την καθίζηση της οικονομίας.

Πολιτικά, εδώ και ένα χρόνο η Κυβέρνηση πορεύεται χωρίς αντίπαλο. Κι’ αυτό δεν είναι καλό για την ίδια. Είναι πρόβλημα, διότι ο μόνος μοχλός πίεσης για παραγωγή έργου είναι το φραγγέλιο του Πρωθυπουργού. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος είναι υποτονικός. Η αξιωματική αντιπολίτευση αντί να ανοίγεται μέσα από παραγωγική πολιτική σε ευρύτερα κοινά, θυμίζει σε κάθε ευκαιρία γιατί την απομάκρυνε ο κόσμος από την εξουσία. Εάν κάποιος ήθελε να κάνει σοβαρή κριτική που να στρίμωχνε το Μέγαρο Μαξίμου, θα εστίαζε σε δύο σημεία.

Το πρώτο θα έπρεπε να είναι το γιατί η Κυβέρνηση δεν έχει ξεκινήσει ήδη να κάνει μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Η λαϊκή εντολή του περασμένου Ιούλη ήταν τόσο εκκωφαντική, που ήδη έπρεπε οι μπουλντόζες να ξεθεμελιώνουν απομεινάρια αποτυχημένων πολιτικών. Το αίτημα του 40% των Ελλήνων ήταν ένα και μοναδικό. Να φύγουμε μπροστά.

Οι πολίτες στήριξαν την προοπτική μιας Κυβέρνησης Μητσοτάκη, διότι ήταν μόνος που μπορούσε να βγάλει από τη λάσπη μια ταλαιπωρημένη χώρα και να τη βάλει στα σοβαρά στο χάρτη του κόσμου. Ο απολογισμός των πρώτων δώδεκα μηνών είναι θετικός, με σχεδόν 100 νομοσχέδια. Ελάχιστα όμως από αυτά αποτέλεσαν πραγματικές συγκρούσεις με ό,τι μας χρεοκόπησε και αγγίζουν τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου.

Το δεύτερο είναι πιο δομικό. Σε αντίθεση με την πανδημία, που είναι μια «εξαιρετική περίσταση που απαιτεί εξαιρετικούς χειρισμούς», το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας οφείλει να διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση, διότι επηρεάζει τις ζωές διαφορετικών γενεών. Ιδιαίτερα σε ένα τέτοιο σχέδιο πολιτικής, που μιλά για εκθεμελίωση δομικών παθογενειών, υπάρχει ένας αστερίσκος για το κατά πόσο η παρούσα κοινοβουλευτική εντολή είναι επαρκής. Το Σχέδιο Πισσαρίδη δεν περιγράφει απλά βέλτιστες πρακτικές για την αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων. Μιλά για μια άλλη Ελλάδα και απαιτεί συγκρούσεις με στεγανά και νοοτροπίες δεκαετιών. Όμως είναι γραμμένο από τεχνοκράτες και όχι πολιτικούς και σε μεγάλο βαθμό αυτοί που θα το υλοποιήσουν δεν έχουν λάβει λαϊκή εντολή. Ήδη, σήμερα το 35,8% των μελών της Κυβέρνησης είναι εξωκοινοβουλευτικά στελέχη, ενώ ίσως ακόμα λιγότεροι αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως αυτά των μέσων ανθρώπων, που στοιβάζονται στα δημόσια Μέσα Μεταφοράς και περιμένουν μήνες για να βγει η σύνταξη τους ή ένα ραντεβού σε νοσοκομείο.

Ο Κ.Μητσοτάκης έχει αποδειχθεί στην πορεία του ένας έξυπνος και θεσμικός πολιτικός, που αναγνωρίζει τη σημασία των δημοκρατικών διαδικασιών. Δεν είναι τυχαίο πως η κίνηση που τον απογείωσε πολιτικά, ήταν μια απόφαση του για τον κορυφαίο θεσμό, αυτόν του Προέδρου της Δημοκρατίας το 2015. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι πως κατάλαβε έγκαιρα πως έπρεπε να κινηθεί ανατρεπτικά και bypass των τυπικών διαδικασιών.

Παρέλαβε μια Ελλάδα σε μια κατάσταση που χρειάζεται πολλές φορές να τραβήξεις με τα χέρια το κάρο, παραμερίζοντας τα ανεκπαίδευτα άλογα, προκειμένου να το βγάλεις από το βούρκο. Για πόσο μπορείς να αντέξεις όμως; Ιδιαίτερα όταν τους επόμενους μήνες τα ελληνοτουρκικά θα πέσουν στο τραπέζι θέτοντας αμείλικτα ερωτήματα.

Το πρόβλημα της Κυβέρνησης.

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφερε το Ηνωμένο Βασίλειο μπροστά σε μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Η ένδοξη αυτοκρατορία ήταν παρελθόν.

Για να μην έρθει αντιμέτωπη με την οργή του κόσμου, που νοσταλγούσε το ένδοξο παρελθόν, η πολιτική ελίτ επινόησε μια νέα αφήγηση. Ήταν η θεωρία των τριών ομόκεντρων κύκλων: Ο πρώτος κύκλος ήταν η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Ο δεύτερος ήταν ο Αγγλόφωνος κόσμος. Και ο τρίτος ήταν η Ενωμένη Ευρώπη. «Εάν παρατηρήσει κανείς τους τρεις αυτούς κύκλους, θα δει πως είμαστε η μόνη χώρα που έχει σημαντικό ρόλο σε κάθε έναν από αυτούς», σημείωνε ο Churchill το 1948.

Διαβάστε περισσότερα “Το πρόβλημα της Κυβέρνησης.”

Ο κόσμος μετά-

Η ανθρώπινη εξέλιξη μέσα στο χρόνο βασίστηκε στην κοινωνικότητα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα τα κοινωνικά δίκτυα να κρύβουν απαντήσεις για τη συμπεριφορά και την υγεία των ανθρώπων.

Στις μέρες μας το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μεγάλες πόλεις. Οι πολίτες είναι περισσότερο διασυνδεδεμένοι από ποτέ. Τι κι’ αν λείπουμε από τα γραφεία μας; Συνεργαζόμαστε. Εξελίσσουμε λύσεις. Αλλάζουμε επιχειρηματικά μοντέλα. Προσπαθούμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Από απόσταση μεν, αλλά ποτέ ξανά τόσο συνδεδεμένοι. Διαβάστε περισσότερα “Ο κόσμος μετά-“

Παγκόσμιο σύμβολο ανησυχίας.

Ήμουν αρκετά μικρός αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας τους γονείς μου να στοκάρουν γάλατα ΝΟΥΝΟΥ, μέσα στα χαρακτηριστικά χαρτονένια τους κιβώτια. Γιατί; Τι κοινό μπορεί να είχαμε εμείς με μια εμπόλεμη ζώνη; Κι’ όμως είχαμε, μάλλον. Το φόβο.

Οι άνθρωποι που στοκάρουν αγαθά, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ελέγχου της κατάστασης. Ικανοποιούν ένα συναίσθημα πληρότητας και ετοιμότητας έναντι κάθε κινδύνου. Σε μια κατάσταση μη κανονικότητας προσπαθούν να μειώσουν τις αβεβαιότητες κ αποδείξουν στον εαυτό τους, πως εκείνοι είναι έτοιμοι ότι κ να γίνει. Διαβάστε περισσότερα “Παγκόσμιο σύμβολο ανησυχίας.”

Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.

Είναι ακριβώς 10 χρόνια από τότε που η ιδέα της “Fortress Europe” ήταν και πάλι στο προσκήνιο. Βασική σκέψη πίσω από το σχέδιο ήταν μια Ευρώπη που θα προστάτευε τα εξωτερικά της σύνορα. Θα αθρόιζε δυνάμεις και πόρους στην προσπάθεια αποτροπής της παράνομης μετανάστευσης και θα προστάτευε τα κεκτημένα των κοινωνιών της, από τη συνεχώς αυξανόμενη ροή ανθρώπων από τρίτες χώρες. Διαβάστε περισσότερα “Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.”

Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για την εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ένα άκρως ερεθιστικό συμπέρασμα, στο οποίο πολλές φορές καταλήγουν αναλυτές μετρήσεων της δημόσιας γνώμης, όταν θέτουν ερωτήματα σχετικά με τις προτεραιότητες που θα πρέπει να έχει η εκάστοτε Κυβέρνηση. Απόρροια αυτής της πραγματικότητας είναι πολύ σπάνια να εκλέγεται πολιτικός ηγέτης με πολιτική πλατφόρμα που βασίζεται στην εξωτερική πολιτική. Οι αρχιτέκτονες κάθε καμπάνιας αυτονόητα εστιάζουν στα θέματα εκείνα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις.

Διαβάστε περισσότερα “Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής”

Η Γκρέτα ως κίνδυνος.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε όλοι στα αίτια της, η Κλιματική Αλλαγή είναι εδώ. Ο Ιούλιος ήταν ο πιο θερμός μήνας στα χρονικά της Ευρώπης, ενώ οι εικόνες από τις πυρκαγιές στη Σιβηρία ή το λιώσιμο των πάγων κατέκλυσαν τις οθόνες.

Το ενθαρρυντικό είναι πως oι κοινωνίες αρχίζουν σταδιακά να αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για θυσίες προς όφελος του μετριασμού των συνεπειών της αλλαγής του Κλίματος. Όχι πάντα όμως. Όχι με κάθε κόστος, όπως απέδειξε και η εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων». Και αυτό είναι το λάθος με την υπόθεση της Σουηδής ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ, που αυτές τις ημέρες κατακλύζει το διεθνή Τύπο.
Διαβάστε περισσότερα “Η Γκρέτα ως κίνδυνος.”

Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού.

Δύο κυρίες συζητούν στο Μετρό αν λειτουργούσε ως εκκλησία ή ως μουσείο. Ενστικτωδώς πέφτει το μάτι μου στη διπλανή κοπέλα, που πληκτρολογεί #NotreDame στο twitter και σκρολάρει για ώρα. Στα ακουστικά μου ο Εν Λευκώ αναπαράγει νεότερα για την ζημιά.

Η είδηση για τη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων λίγο πολύ κατέκλυσε την ειδησεογραφία. Την ακούς παντού. Μαζί της άνοιξε και μια συζήτηση για το τι συμβολίζει η «Notre Dame».
Διαβάστε περισσότερα “Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού.”

Οι Πρέσπες αλλιώς.

«Ούτε μια ίντσα ανατολικότερα». Μ’ αυτή φράση ο Αμερικανός Υπ.Εξωτερικών James Baker θέλησε να καθησυχάσει στις 9 Φεβρουαρίου 1990 τον επικεφαλής της Σοβιετικής Ένωσης Mikhail Gorbachev.

Ήταν η εποχή που οι ηγέτες της Δύσης επιχειρούσαν να πείσουν τους σοβιετικούς να συναινέσουν στην ενοποίηση της Γερμανίας εντός του ΝΑΤΟ. Το αντάλλαγμα ήταν η δέσμευση για μη επέκταση της βορειοατλαντικής συμμαχίας προς ανατολάς, σε μια προσπάθεια να καθησυχαστούν οι ανησυχίες ασφαλείας της Μόσχας.

Διαβάστε περισσότερα “Οι Πρέσπες αλλιώς.”

Μίλησα και για σένα.

Στο συνέδριο της ΝΔ, ζήτησα το λόγο για να μιλήσω εκ μέρους των πολλών. Αυτών που νιώθουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται. Μίλησα για τη γενιά μας και περιέγραψα πως ονειρεύομαι την Ελλάδα.

Αναλυτικά η ομιλία μου:

κ. Πρόεδρε, κ. σύνεδροι, φίλοι και φίλες. Είμαι 33 χρονών και κατάγομαι από την Εύβοια. Σήμερα – θα σας μιλήσω για τους συνομηλίκους μου. Όχι για αυτούς που έφυγαν. Για το brain drain υπάρχουν πιο ειδικοί. Στο χρόνο που έχω, θα μιλήσω για αυτούς που έμειναν.

Διαβάστε περισσότερα “Μίλησα και για σένα.”