Το πρόβλημα της Κυβέρνησης.

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφερε το Ηνωμένο Βασίλειο μπροστά σε μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Η ένδοξη αυτοκρατορία ήταν παρελθόν.

Για να μην έρθει αντιμέτωπη με την οργή του κόσμου, που νοσταλγούσε το ένδοξο παρελθόν, η πολιτική ελίτ επινόησε μια νέα αφήγηση. Ήταν η θεωρία των τριών ομόκεντρων κύκλων: Ο πρώτος κύκλος ήταν η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Ο δεύτερος ήταν ο Αγγλόφωνος κόσμος. Και ο τρίτος ήταν η Ενωμένη Ευρώπη. «Εάν παρατηρήσει κανείς τους τρεις αυτούς κύκλους, θα δει πως είμαστε η μόνη χώρα που έχει σημαντικό ρόλο σε κάθε έναν από αυτούς», σημείωνε ο Churchill το 1948.

Ήταν τόσο εκτός θέματος η ανάλυση αυτή, που ξένοι πολιτικοί όπως ο H.Schmidt και ο D.Acheson σημείωναν πως οι Βρετανοί έχουν κατασκευάσει μια φαντασιακή αντίληψη για τη θέση τους στο διεθνές σύστημα. Η εξέλιξη συνεχίζονταν κανονικά. ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ είχαν αναλάβει τα ηνία του διπολικού συστήματος και όλα κινούνταν γύρω τους.

Κάνοντας τις αναγωγές με το σήμερα, το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η Ελλάδα. Από τη μία υπάρχει μια Κυβέρνηση με ευρύτατη αποδοχή πια, που πορεύεται σε ένα μοναχικό δρόμο κοινωνικής επικράτησης.

Κι’ από την άλλη, υπάρχει ανάγκη για μια σοβαρή ελεγκτική δύναμη, που να υπηρετεί με υπεύθυνο τρόπο την αποστολή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Να ελέγχει την Κυβέρνηση και να μην περιμένει από το twitter να αναδείξει γεγονότα όπως η αστειότητα με τα voucher.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται εκτός θέματος. Είναι τόσο εκτός συζήτησης, που σε κάποιο βαθμό η λειτουργία του είναι ανησυχητική και για την πορεία της ίδιας της Κυβέρνησης.

Η ατζέντα της σημερινής αντιπολίτευσης είναι καταθλιπτική. Αντί να εστιάζει στην ελλειπή κρατική μέριμνα για τηλεκπαίδευση, ώστε τα παιδιά των χαμηλότερων στρωμάτων (που δεν είχαν δυνατότητα laptop ή σύνδεσης ίντερνετ στο σπίτι) να έχουν ίσες ευκαιρίες, στο ΣΥΡΙΖΑ κραδαίνουν κάτι αστείες ανακοινώσεις της ΟΛΜΕ.

Ειδικά τώρα, που πληθαίνουν οι φωνές για τη δημιουργία εφαρμογών παρακολούθησης λόγω της πανδημίας, μια σύγχρονη αντιπολίτευση θα πάσχιζε να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό τις λεπτομέρειες της διαχείρισης των δεδομένων του 13033. Και αντίστοιχα, ένα σοβαρό κόμμα πίεζε για ισχυρότερη προστασία των προσωπικών δεδομένων λόγω της πραγματικότητας, που δημιουργεί η διαχείριση της πανδημίας και η τεχνολογική ανάπτυξη.

Την ίδια ώρα, ο υπόλοιπος κόσμος συζητά. Για το αν έχουν ακόμα προτεραιότητα οι πράσινες πολιτικές έναντι της άνευ όρων στήριξης των επιχειρήσεων που επλήγησαν από τον Covid19. Ή για τον τρόπο με τον οποίο θα εξασφαλιστούν περαιτέρω τα δικαιώματα των εργαζομένων στην ψηφιακή οικονομία (Gig Workers) που αποδείχθηκαν από τους πλέον αδύναμους κρίκους της πανδημίας. Εδώ δεν ακούγεται τίποτα. 

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν στο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται πόσο εκτός θέματος είναι ή εάν η αδυναμία τους οφείλεται σε ένδεια γνώσης για το πως λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Νιώθω όμως, πως αυτό είναι ανησυχητικό για το μέλλον της χώρας. Χωρίς το φόβο της Καρχηδόνας, η Ρώμη δε θα είχε αναπτυχθεί.

Το μόνο σίγουρο είναι πως το σύμπαν θα συνεχίσει να κινείται. Ακόμα κι’ εάν η αξιωματική αντιπολίτευση δεν επιβιβαστεί ποτέ σε αυτό. Το πρόβλημα όμως παραμένει. Το πολίτευμα μας για να λειτουργεί αποτελεσματικά, έχει ανάγκη τον έλεγχο και τη λογοδοσία.

Εάν δεν υπάρχει ο φόβος μιας σοβαρής δύναμης που να ελέγχει και προοδευτικά να θέτει ατζέντα, τότε νομοτελειακά κάποια στιγμή θα επέλθει χαλαρότητα σε κάθε μορφή Κυβερνητικής λειτουργίας. Πράγμα ολέθριο για τη χώρα.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει δεύτερο κόμμα επειδή απλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή, τότε θα πρέπει να την εφεύρουμε. Και το πιο πιθανό είναι να συμφωνεί και ο ίδιος ο Κ.Μητσοτάκης με αυτή την προοπτική.

Ο κόσμος μετά-

Η ανθρώπινη εξέλιξη μέσα στο χρόνο βασίστηκε στην κοινωνικότητα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα τα κοινωνικά δίκτυα να κρύβουν απαντήσεις για τη συμπεριφορά και την υγεία των ανθρώπων.

Στις μέρες μας το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μεγάλες πόλεις. Οι πολίτες είναι περισσότερο διασυνδεδεμένοι από ποτέ. Τι κι’ αν λείπουμε από τα γραφεία μας; Συνεργαζόμαστε. Εξελίσσουμε λύσεις. Αλλάζουμε επιχειρηματικά μοντέλα. Προσπαθούμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Από απόσταση μεν, αλλά ποτέ ξανά τόσο συνδεδεμένοι. Διαβάστε περισσότερα “Ο κόσμος μετά-“

Παγκόσμιο σύμβολο ανησυχίας.

Ήμουν αρκετά μικρός αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας τους γονείς μου να στοκάρουν γάλατα ΝΟΥΝΟΥ, μέσα στα χαρακτηριστικά χαρτονένια τους κιβώτια. Γιατί; Τι κοινό μπορεί να είχαμε εμείς με μια εμπόλεμη ζώνη; Κι’ όμως είχαμε, μάλλον. Το φόβο.

Οι άνθρωποι που στοκάρουν αγαθά, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ελέγχου της κατάστασης. Ικανοποιούν ένα συναίσθημα πληρότητας και ετοιμότητας έναντι κάθε κινδύνου. Σε μια κατάσταση μη κανονικότητας προσπαθούν να μειώσουν τις αβεβαιότητες κ αποδείξουν στον εαυτό τους, πως εκείνοι είναι έτοιμοι ότι κ να γίνει. Διαβάστε περισσότερα “Παγκόσμιο σύμβολο ανησυχίας.”

Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.

Είναι ακριβώς 10 χρόνια από τότε που η ιδέα της “Fortress Europe” ήταν και πάλι στο προσκήνιο. Βασική σκέψη πίσω από το σχέδιο ήταν μια Ευρώπη που θα προστάτευε τα εξωτερικά της σύνορα. Θα αθρόιζε δυνάμεις και πόρους στην προσπάθεια αποτροπής της παράνομης μετανάστευσης και θα προστάτευε τα κεκτημένα των κοινωνιών της, από τη συνεχώς αυξανόμενη ροή ανθρώπων από τρίτες χώρες. Διαβάστε περισσότερα “Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.”

Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για την εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ένα άκρως ερεθιστικό συμπέρασμα, στο οποίο πολλές φορές καταλήγουν αναλυτές μετρήσεων της δημόσιας γνώμης, όταν θέτουν ερωτήματα σχετικά με τις προτεραιότητες που θα πρέπει να έχει η εκάστοτε Κυβέρνηση. Απόρροια αυτής της πραγματικότητας είναι πολύ σπάνια να εκλέγεται πολιτικός ηγέτης με πολιτική πλατφόρμα που βασίζεται στην εξωτερική πολιτική. Οι αρχιτέκτονες κάθε καμπάνιας αυτονόητα εστιάζουν στα θέματα εκείνα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις.

Διαβάστε περισσότερα “Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής”

Η Γκρέτα ως κίνδυνος.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε όλοι στα αίτια της, η Κλιματική Αλλαγή είναι εδώ. Ο Ιούλιος ήταν ο πιο θερμός μήνας στα χρονικά της Ευρώπης, ενώ οι εικόνες από τις πυρκαγιές στη Σιβηρία ή το λιώσιμο των πάγων κατέκλυσαν τις οθόνες.

Το ενθαρρυντικό είναι πως oι κοινωνίες αρχίζουν σταδιακά να αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για θυσίες προς όφελος του μετριασμού των συνεπειών της αλλαγής του Κλίματος. Όχι πάντα όμως. Όχι με κάθε κόστος, όπως απέδειξε και η εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων». Και αυτό είναι το λάθος με την υπόθεση της Σουηδής ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ, που αυτές τις ημέρες κατακλύζει το διεθνή Τύπο.
Διαβάστε περισσότερα “Η Γκρέτα ως κίνδυνος.”

Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού.

Δύο κυρίες συζητούν στο Μετρό αν λειτουργούσε ως εκκλησία ή ως μουσείο. Ενστικτωδώς πέφτει το μάτι μου στη διπλανή κοπέλα, που πληκτρολογεί #NotreDame στο twitter και σκρολάρει για ώρα. Στα ακουστικά μου ο Εν Λευκώ αναπαράγει νεότερα για την ζημιά.

Η είδηση για τη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων λίγο πολύ κατέκλυσε την ειδησεογραφία. Την ακούς παντού. Μαζί της άνοιξε και μια συζήτηση για το τι συμβολίζει η «Notre Dame».
Διαβάστε περισσότερα “Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού.”

Μίλησα και για σένα.

Στο συνέδριο της ΝΔ, ζήτησα το λόγο για να μιλήσω εκ μέρους των πολλών. Αυτών που νιώθουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται. Μίλησα για τη γενιά μας και περιέγραψα πως ονειρεύομαι την Ελλάδα.

Αναλυτικά η ομιλία μου:

κ. Πρόεδρε, κ. σύνεδροι, φίλοι και φίλες. Είμαι 33 χρονών και κατάγομαι από την Εύβοια. Σήμερα – θα σας μιλήσω για τους συνομηλίκους μου. Όχι για αυτούς που έφυγαν. Για το brain drain υπάρχουν πιο ειδικοί. Στο χρόνο που έχω, θα μιλήσω για αυτούς που έμειναν.

Διαβάστε περισσότερα “Μίλησα και για σένα.”

Το τέλος του κόσμου και το τέλος του μήνα.

«Οι ελίτ μιλούν για το τέλος του κόσμου, όταν εμείς μιλάμε για το πως θα βγάλουμε το μήνα», έγραφε ένα πλακάτ στα Ηλύσια Πεδία. Δυο τόσο διαφορετικοί κόσμοι, με τόσο διαφορετικά προβλήματα, συμπυκνωμένα σε τόσες λίγες λέξεις.

Διαβάστε περισσότερα “Το τέλος του κόσμου και το τέλος του μήνα.”

Ένας από μας.

Το Δεκέμβρη συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Αν κοιτάξει κανείς πίσω, συμβολικά εκείνη την ημέρα άνοιξε ένας κύκλος. Ένας κύκλος αποτυχιών του ελληνικού κράτους να ανταποκριθεί στο κοινωνικό συμβόλαιο. Η δεκαετία που ακολούθησε, ήταν μια δεκαετία απορρύθμισης. Χάος στους δρόμους, Μνημόνιο, Marfin, πλήρης οικονομική κατάρρευση, capital controls, διχασμός στο δημοψήφισμα, ζημιά 100 δις στην οικονομία, υποχώρηση στο Σκοπιανό. Διαβάστε περισσότερα “Ένας από μας.”