Παγκόσμιο σύμβολο ανησυχίας.

Ήμουν αρκετά μικρός αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας τους γονείς μου να στοκάρουν γάλατα ΝΟΥΝΟΥ, μέσα στα χαρακτηριστικά χαρτονένια τους κιβώτια. Γιατί; Τι κοινό μπορεί να είχαμε εμείς με μια εμπόλεμη ζώνη; Κι’ όμως είχαμε, μάλλον. Το φόβο.

Οι άνθρωποι που στοκάρουν αγαθά, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση ελέγχου της κατάστασης. Ικανοποιούν ένα συναίσθημα πληρότητας και ετοιμότητας έναντι κάθε κινδύνου. Σε μια κατάσταση μη κανονικότητας προσπαθούν να μειώσουν τις αβεβαιότητες κ αποδείξουν στον εαυτό τους, πως εκείνοι είναι έτοιμοι ότι κ να γίνει.

Αν υπήρχε δε, ένα παγκόσμιο σύμβολο αβεβαιότητας για ότι ξημερώνει, τότε αυτό θα είχε το σχήμα ενός χαρτιού τουαλέτας.

Σύμφωνα με τη συμπεριφορική επιστήμη, ο άνθρωπος αισθάνεται μεγαλύτερη ζημιά αν χάσει ένα 10ευρώ, από την αντίστοιχη ικανοποίηση που θα απολάμβανε αν είχε βρει ένα χαρτονόμισμα των ίσης αξίας (loss aversion). Υποσυνείδητα προτιμούμε να υπερφορτωθούμε αχρείαστα αντικείμενα, παρά να υπάρξει η στιγμή που θα νιώσουμε μια έλλειψη, την οποία θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει.

Στις μεγάλες καταστροφές, οι πολίτες πανικοβάλλονται για μερικές στιγμές, αλλά κυρίως θλίβονται για τις συνέπειες τους. Σε περιόδους σαν κ αυτή που βιώνουμε, η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Ως “Black swan” χαρακτηρίζουν οι οικονομολόγοι τα εξαιρετικά απίθανα γεγονότα, εκείνα που είναι αδύνατον να προβλέψεις ότι θα συμβούν, πως θα εξελιχθούν και πόσες αλλαγές θα προκαλέσουν. Και τώρα για μια τέτοια περίπτωση μιλούν.

Σε τέτοιες περιστάσεις, οι πολίτες γίνονται καθημερινά δέκτες πληροφοριών κ διαδικασιών που αδυνατούν να κατανοήσουν. Η επιστημονική βάση είναι περίπλοκη, βλέπουν παντού συνομωσίες, οι πηγές φαντάζουν αναξιόπιστες κ οι κίνδυνοι υπερβολικοί.

Μέσα σε ένα τόσο ασταθές πληροφοριακά περιβάλλον, καλούνται οι άνθρωποι να λάβουν ορθολογικές αποφάσεις. Και προφανώς στην αρχή αποτυγχάνουν. Άλλοι φορούν ότι μάσκες βρουν, άλλοι αγοράζουν άπειρα χαρτιά τουαλέτας ή αλεύρι.

Ο νέος κοροναϊός φοβίζει επειδή συμβολίζει το άγνωστο. Κατά συνέπεια, παρατηρείται μια έξαρση ανορθολογισμού, η οποία είναι μεταδοτική και πολλές φορές αυτό δημιουργεί προβλήματα. Αγαθά κ φάρμακα στερούνται από ανθρώπους, που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ο Δαρβίνος εξήγησε στο έργο του, πως αυτοί που επιβιώνουν σε βάθος χρόνου, δεν είναι οι δυνατότεροι ή οι εξυπνότεροι. Είναι εκείνοι, που θα αποδειχθούν περισσότερο προσαρμοστικοί στις αλλαγές. Και μάλλον δεν είχε άδικο. Όταν μιλάμε για κοινωνίες όμως, απαιτείται και κάτι παραπάνω. Ηγεσία.

Ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό των κυβερνήσεων, είναι το πως λειτουργούν σε στιγμές όπως αυτές. Μετά από σχεδόν ένα μήνα άπειρης δημοσιογραφικής κάλυψης της κρισιμότητας της κατάστασης με τον COVID-19, οι πολίτες δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει.

Αυτή η σοβαρότητα της αντιμετώπισης, είναι που θα οδηγήσει σταδιακά όχι μόνο στην έξοδο από τον κίνδυνο, αλλά κ στη μείωση του ανορθολογισμού.

Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.

Είναι ακριβώς 10 χρόνια από τότε που η ιδέα της “Fortress Europe” ήταν και πάλι στο προσκήνιο. Βασική σκέψη πίσω από το σχέδιο ήταν μια Ευρώπη που θα προστάτευε τα εξωτερικά της σύνορα. Θα αθρόιζε δυνάμεις και πόρους στην προσπάθεια αποτροπής της παράνομης μετανάστευσης και θα προστάτευε τα κεκτημένα των κοινωνιών της, από τη συνεχώς αυξανόμενη ροή ανθρώπων από τρίτες χώρες. Διαβάστε περισσότερα “Οι ουτοπίες είναι επικίνδυνες.”

Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για την εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ένα άκρως ερεθιστικό συμπέρασμα, στο οποίο πολλές φορές καταλήγουν αναλυτές μετρήσεων της δημόσιας γνώμης, όταν θέτουν ερωτήματα σχετικά με τις προτεραιότητες που θα πρέπει να έχει η εκάστοτε Κυβέρνηση. Απόρροια αυτής της πραγματικότητας είναι πολύ σπάνια να εκλέγεται πολιτικός ηγέτης με πολιτική πλατφόρμα που βασίζεται στην εξωτερική πολιτική. Οι αρχιτέκτονες κάθε καμπάνιας αυτονόητα εστιάζουν στα θέματα εκείνα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις.

Διαβάστε περισσότερα “Η Κρίση ως Εργαλείο Πολιτικής”

Η Γκρέτα ως κίνδυνος.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε όλοι στα αίτια της, η Κλιματική Αλλαγή είναι εδώ. Ο Ιούλιος ήταν ο πιο θερμός μήνας στα χρονικά της Ευρώπης, ενώ οι εικόνες από τις πυρκαγιές στη Σιβηρία ή το λιώσιμο των πάγων κατέκλυσαν τις οθόνες.

Το ενθαρρυντικό είναι πως oι κοινωνίες αρχίζουν σταδιακά να αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για θυσίες προς όφελος του μετριασμού των συνεπειών της αλλαγής του Κλίματος. Όχι πάντα όμως. Όχι με κάθε κόστος, όπως απέδειξε και η εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων». Και αυτό είναι το λάθος με την υπόθεση της Σουηδής ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ, που αυτές τις ημέρες κατακλύζει το διεθνή Τύπο.
Διαβάστε περισσότερα “Η Γκρέτα ως κίνδυνος.”

Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού.

Δύο κυρίες συζητούν στο Μετρό αν λειτουργούσε ως εκκλησία ή ως μουσείο. Ενστικτωδώς πέφτει το μάτι μου στη διπλανή κοπέλα, που πληκτρολογεί #NotreDame στο twitter και σκρολάρει για ώρα. Στα ακουστικά μου ο Εν Λευκώ αναπαράγει νεότερα για την ζημιά.

Η είδηση για τη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων λίγο πολύ κατέκλυσε την ειδησεογραφία. Την ακούς παντού. Μαζί της άνοιξε και μια συζήτηση για το τι συμβολίζει η «Notre Dame».
Διαβάστε περισσότερα “Σύμβολο του δυτικού πολιτισμού.”

Μίλησα και για σένα.

Στο συνέδριο της ΝΔ, ζήτησα το λόγο για να μιλήσω εκ μέρους των πολλών. Αυτών που νιώθουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται. Μίλησα για τη γενιά μας και περιέγραψα πως ονειρεύομαι την Ελλάδα.

Αναλυτικά η ομιλία μου:

κ. Πρόεδρε, κ. σύνεδροι, φίλοι και φίλες. Είμαι 33 χρονών και κατάγομαι από την Εύβοια. Σήμερα – θα σας μιλήσω για τους συνομηλίκους μου. Όχι για αυτούς που έφυγαν. Για το brain drain υπάρχουν πιο ειδικοί. Στο χρόνο που έχω, θα μιλήσω για αυτούς που έμειναν.

Διαβάστε περισσότερα “Μίλησα και για σένα.”

Το τέλος του κόσμου και το τέλος του μήνα.

«Οι ελίτ μιλούν για το τέλος του κόσμου, όταν εμείς μιλάμε για το πως θα βγάλουμε το μήνα», έγραφε ένα πλακάτ στα Ηλύσια Πεδία. Δυο τόσο διαφορετικοί κόσμοι, με τόσο διαφορετικά προβλήματα, συμπυκνωμένα σε τόσες λίγες λέξεις.

Διαβάστε περισσότερα “Το τέλος του κόσμου και το τέλος του μήνα.”

Ένας από μας.

Το Δεκέμβρη συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Αν κοιτάξει κανείς πίσω, συμβολικά εκείνη την ημέρα άνοιξε ένας κύκλος. Ένας κύκλος αποτυχιών του ελληνικού κράτους να ανταποκριθεί στο κοινωνικό συμβόλαιο. Η δεκαετία που ακολούθησε, ήταν μια δεκαετία απορρύθμισης. Χάος στους δρόμους, Μνημόνιο, Marfin, πλήρης οικονομική κατάρρευση, capital controls, διχασμός στο δημοψήφισμα, ζημιά 100 δις στην οικονομία, υποχώρηση στο Σκοπιανό. Διαβάστε περισσότερα “Ένας από μας.”

Ανεμοδείκτης μεταξύ Ανατολής και Δύσης

«Η Ελλάδα δεν είναι μέρος του Δυτικού πολιτισμού, αλλά ήταν το σπίτι του Κλασικού πολιτισμού, ο οποίος ήταν σημαντική πηγή του Δυτικού Πολιτισμού. Στη βάση της αντίθεσης με τους Τούρκους, οι Έλληνες ιστορικά θεωρούν τους εαυτούς τους θεματοφύλακες του χριστιανισμού. Αντίθετα με τους Σέρβους, τους Ρουμάνους ή τους Βουλγάρους, η ιστορία τους είναι στενά συνδεδεμένη με αυτή της Δύσης. Η Ελλάδα (τυπολογικά) αποτελεί ουσιαστικά μια ανωμαλία, ένα outsider στους δυτικούς θεσμούς». Διαβάστε περισσότερα “Ανεμοδείκτης μεταξύ Ανατολής και Δύσης”

CSU: Το τίμημα της επιτυχίας

Με ΑΕΠ που φτάνει τα 594 δισ. ευρώ,αν η Βαυαρία  ήταν ανεξάρτητο κράτος, θα ήταν η 6η ισχυρότερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ίδια ώρα, το κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της αγγίζει τα 45,810 ευρώ, σχεδόν διπλάσιο δηλαδή από του μέσου Ευρωπαίου.

Σε μια χώρα με έκταση λιγότερη από τη μισή Ελλάδα, ζουν 12 εκατ. πολίτες και έχουν βασικές μονάδες παραγωγής κολοσσοί όπως η Adidas, η Allianz, η Audi, η BMW, η MTU Aero Engines, η MAN και η Siemens. Είναι αυτονόητο συνεπώς, πως οι αυριανές εκλογές στο κρατίδιο με το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στη Γερμανία, δε μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Διαβάστε περισσότερα “CSU: Το τίμημα της επιτυχίας”